بررسي و ارزيابي ميزان تاب آوري ساختاري- كالبدي كاربري اراضي شهري در برابر بلايا (مطالعه موردي: منطقه ي يك شهرداري تهران)

ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ راﺑﻄﻪ فعاليت هاي اﻧﺴﺎن ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﺷﻬﺮ ﺑﺴﺘﺮي اﺳﺖ ﮐﻪ در آن ﻓﺮﻫﻨﮓ از طريق فعاليت ها و ارﺗﺒﺎﻃﺎت اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻪ جريان مي افتد. شهرها، محل تراكم بالاي جمعيت و پديده هاي انسان ساخت هستند. در صورت وقوع زلزله در شهرها با تراكم جمعيتي بالا و نبود آمادگي براي مقابله با اين بلاياي طبيعي، احتمال بروز خسارات جاني و مالي بالا مي رود. به منظور جلوگيري ازاين امر، پرداختن به تاب آوري ساختاري كالبدي كاربري اراضي شهري از اهميت و ضرورت دو چنداني برخوردار مي گردد. هدف از پژوهش حاضر، بدست آوردن عوامل تاثيرگذار در ميزان تاب آوري ساختاري – كالبدي كاربري اراضي شهري و تعيين ميزان اهميت نقش هر يك از معيارهاي تاب آوري و بررسي آن ها در منطقه ي يك شهر تهران، كه داراي جمعيت زياد و موقعيت ويژه زمين شناسي است، مي باشد. روش تحقيق اين پژوهش، توصيفي تحليلي، و ماهيت آن كاربردي است. در اين پژوهش به منظور بررسي ميزان تاب آوري ساختاري- كالبدي كاربري اراضي، معيارهاي تاب آوري براساس نظرات كارشناسان و بررسي پژوهش هاي قبلي، تعيين گرديد. همچنين به منظور بررسي نهايي ميزان تاب آوري، از روش FAHP، GIS و Idrisi، TOPSIS و SWOT استفاده شد. بررسي ها نشان داد كه ميانگين تاب آوري ساختاري- كالبدي كاربري اراضي منطقه ي يك تهران، معادل 0/53 است. بر اين اساس و با در نظر گرفتن يافته هاي تحقيق، راهكارها و پيشنهاداتي در قالب چهار راهبرد بازنگري، تهاجمي، تدافعي و تنوع به منظور بهبود و ارتقاء ميزان تاب آوري منطقه يك ارائه شده است.

This artcle has no abstract