كاربرد داربست‌ها در مهندسي بافت غضروف

بافت غضروف به دليل ماهيت خود كه فاقد عروق خوني و اعصاب است، با يك چالش باليني جهت ترميم و بازسازي غضروف آسيب ديده روبرو مي­باشد. آسيب به غضروف و بافت­هاي استئوكندرال مي­تواند به علت استئوآرتريت، ورزش، سرطان­هاي تهاجمي، استرس­هاي تكراري و التهاب بافت باشد كه با توجه به ظرفيت محدود آن براي بازسازي و يا ترميم، نياز به سيستم­هاي مناسب جايگزين است كه بتواند عملكرد طبيعي بافت را از لحاظ فيزيكي، مكانيكي، بافت شناسي و بيولوژيكي دارا باشد. يكي از مهم ترين روش هاي جايگزين كه به عنوان راه حلي كارا در اين زمينه معرفي شده است، استراتژي مهندسي بافت مي­باشد. هدف اصلي مهندسي بافت و پزشكي بازساختي در حوزه ارتوپدي، توسعه جايگزين­هاي زيستي به منظور بازسازي، حفظ و يا بهبود بافت آسيب ديده و عملكرد اندام غضروفي مي­باشد. عناصر اصلي در استراتژي مهندسي بافت متشكل از سلول­هاي ترميم كننده، فاكتورهاي رشد، سيتوكين­ها و داربست­هاي مناسب مي باشند. مواد زيستي مورد استفاده در مهندسي بافت به عنوان داربست به دو دسته كلي طبيعي و مصنوعي تقسيم بندي مي­شوند. يك داربست ايده آل، بايد داراي خواص زيست سازگاري و مكانيكي مطلوب همراه با زيست تخريب پذيري مناسب بوده و بتواند همراه با تعاملات موثر بين سلولي، فرآيند غضروف سازي را نيز القا نمايد. در دهه­هاي اخير، از فناوري نانو نيز به عنوان يك ابزار قدرتمند جهت كمك به مهندسي بافت غضروفي استفاده شده است. علم نانومواد روش­هاي جديدي براي بهبود و تقويت مهندسي بافت ارائه كرده است. هدف از اين مقاله ارائه يك مروري دقيق از بازسازي و ترميم بافت غضروف با استفاده از استراتژي هاي مهندسي بافت مي­باشدو ارزشيابي يادگيري دانشجويان پرستاري و همچنين در زمان پذيرش مسئوليت‌هاي حرفه‌اي افراد در علوم پزشكي استفاده شود.

This Article has no Abstract.