تحليل نقش گردشگري در توسعه اقتصادي مناطق روستايي شهرستان رودسر در دو دهه اخير

فاقد عنوان لاتين

گردشگري بعنوان يكي از راهكارهاي نجات روستاها از فقر، مهاجرت، مشكلات اقتصادي، ايجاد رفاه، حفظ ازشهاي فرهنگ سنتي و در مجموع حفظ منابع طبيعي قلمداد مي‌شود. اين مقاله با هدف تعيين نقش گردشگري در تغييرات اقتصادي نواحي روستايي شهرستان رودسر در دو دهه اخير مي‌باشد. مقاله از نوع توصيفي- تحليلي بوده. اطلاعات داده‌هاي تحقيق از طريق منابع اسنادي و مطالعات ميداني در قالب، مشاهده، مصاحبه، و پرسش‌نامه بدست آمده است. براي تعيين نمونه با استفاده از روش كوكران از بين 4354 خانوار، تعداد 384 خانوار روستايي و 63 نفر از مديران محلي به عنوان حجم نمونه انتخاب شد و در 27 روستا كه زمينه هاي بيشتري براي گردشگري داشتند پرسشنامه بين مديران و روستائيان توزيع گرديد سپس روايي از طريق متخصصين و پايايي گويه ها از طريق ضريب آلفاي كرونباخ 0/82 محاسبه شد.جهت بررسي كمي داده ها از آزمون ضريب همبستگي اسپيرمن استفاده شد. نتايج نشان مي دهد گردشگري در مناطق روستايي شهرستان رودسر بر اشتغال با شدت ميانگين 3/83 تاثير گذار بوده كه اين ميزان نشان دهنده شدت اثر گذاري است و ميزان افزايش درآمد خانوارها داراي ميانگين 3/61 مي باشد ساخت خانه‌هاي دوم با ميانگين 54/3 و كاهش بيكاري با ميانگين 3/45 حاكي از تاثيرات مثبت گردشگري است؛ كه توانسته است موجب رونق درآمد،جلوگيري از مهاجرت و تنوع فعاليت اقتصادي گردد در واقع گردشگري در مناطق روستايي موجب توسعه اقتصادي نواحي روستايي گرديده است.

فاقد چكيده لاتين