تحليلي بر جهت‌گيري سياست‌ها در توسعه زيرساخت‌هاي حمل‌ و نقل پايدار: بكارگيري مدل‌سازي معادلات ساختاري (SEM)

يكي از سوالات مهم سياست‌گذاران در كشور اين است كه براي كاهش آلودگي و مشكلات استفاده بيش از حد خودروهاي شخصي در شهرها آيا بهتر است نخست به فرهنگ‌سازي پرداخت يا زيرساخت‌هاي حمل و نقلي پايدار را توسعه داد؟ تحقيق حاضر قصد دارد تا با گردآوري داده‌هاي مربوط به هنجارهاي محيط‌زيستي مربوط به استفاده از خودروهاي شخصي (فرهنگ-سازي) و داده‌هاي مربوط به زيرساخت‌هاي پايدار حمل و نقلي از طريق پرسشگري ميداني (توزيع بيش از 1000 پرسش‌نامه) به سوال تحقيق پاسخ دهد. نتايج مدل‌سازي معادلات ساختاري (SEM) براي آزمودن فرضيه تحقيق شامل ارتباط دو دسته متغير مستقل و پنهان "فرهنگ‌سازي" و "زيرساخت" بر انتخاب شيوه پايدار (متغير وابسته) حاكي از برازش خيلي خوب مدل است (Χ²/df=2.87, p< 0.001, RMSEA= 0.057, GFI= 0.90). يافته‌هاي مدل نشان مي‌دهد كه در مناطقي از شهرها كه بستر مناسب حمل و نقلي (از قبيل دسترسي مناسب به حمل و نقل عمومي، پياده‌رو يكپارچه و ايمن) براي شهروندان فراهم نباشد، نمي‌توان توقع داشت كه فرهنگ‌سازي سياست كاربردي براي تغيير رفتار شيوه حمل و نقلي باشد. در واقع، تا بستر و زيرساخت‌ مناسب فراهم نباشد، سياست فرهنگ‌سازي يك حد آستانه داشته و توسعه‌ي زيرساخت شيوه‌هاي پايدار (از قبيل حمل و نقل عمومي و پياده‌روي) داراي اولويت است.

this article has no abstract