بررسي جايگاه پيشه‌ها و ﺣﺮﻑ در انديشۀ عارفان و سالكان مسلمان تا پايان قرن ششم هجري (بر اساس متون منتخب منثور عرفاني)

بدون عنوان

يكي از جلوه‌هاي مهم زندگي صوفيان و عارفان كه نزد محققان كمتر بدان توجه شده، مسئلۀ اهميت كسب‌وكار و جايگاه پيشه و حرفه نزد عارفان و سالكان مسلمان است؛ از آنجا كه كار و كوشش براي تأمين معاش به اشكال گوناگون در زندگي گروه‌هاي مختلف جامعه نمود داشته، در نزد اهل تصوف نيز از اهميت خاصي برخوردار بوده‌ است.‌ جايگاه شامخ عرفان و عرفاي اسلامي در ادب فارسي و ضرورت بررسي اقوال و اعمال مشايخ عرفان و تصوف، از اهميت تحقيق است. در اين پژوهش كه با روش توصيفي‌تحليلي و با هدف تبيين، تحليل و توصيف نگرش عارفان به كار و جايگاه حرفه و پيشه در انديشۀ عارفان مسلمان شش قرن نخست اسلامي صورت گرفته، مشخص شد كه باتوجه به حكايات و اقوال مشايخ صوفيه در متون منثور عرفاني اين دوره، شيوه‌هاي ارتزاق آن‌ها از سه روش كسب، توكل و دريوزگي بوده ‌است و با وجود رابطۀ حسنۀ سلاطين و مردم با صوفيه، اهل تصوف پيوسته از فتوحات و نذورات، صدقات، عطايا، منابع اوقافي و... بي‌بهره نبوده‌اند. به‌طور كلي، اكثر صوفيان به پيشه و حرفه اشتغال داشته‌اند و از ديدگاه آنان، كار و كوشش، نه‌تنها براي تأمين معاش آن‌ها بلكه براي كمك به نيازمندان، ضعفا و ياران جايگاهي والا داشته ‌است.

فاقد چكيده