بررسي تاثير فرسودگي شغلي كاركنان بر رفتار ضدشهروندي سازماني

پديده فرسودگي شغلي توجه بسياري از محققان و دست‌اندركاران بهره‌وري نيروي انساني را به خود جلب كرده است. اين نشانه‌ها، پيامد فشار رواني مزمن شغلي است كه امروزه در بسياري از سازمان‌ها، اين عامل به‌شكل فشارهاي عصبي و رواني به درجات گوناگون وجود دارد و اين عوامل استرس‌زا، مي‌توانند در طولاني‌مدت باعث فرسودگي شغلي شوند. هدف اين پژوهش، شناخت ميزان تاثير فرسودگي شغلي كاركنان بر رفتار ضدشهروندي سازماني كاركنان راهنمايي و رانندگي شهر همدان است. تحقيق حاضر از نظر هدف، كاربردي است كه به‌روش پيمايشي انجام شده است. جامعه‌ آماري اين پژوهش را كليه كاركنان راهنمايي و رانندگي شهر همدان تشكيل مي‌دهند كه تعداد 123 نفر به‌روش نمونه‌گيري طبقه‌اي متناسب، انتخاب و مورد بررسي قرار گرفتند. براي گردآوري داده‌ها، از پرسش‌نامه‌هاي مسلچ (2001) براي فرسودگي شغلي و فاكس و اسپكتور (2001) براي رفتار ضدشهروندي سازماني استفاده شده است. نتايج اين پژوهش نشان داد كه بين خستگي (تحليل عاطفي)، خودبيگانگي (مسخ شخصيت) و فقدان موفقيت فردي (پيشرفت شخصي) كاركنان با رفتار ضدشهروندي سازماني راهنمايي رانندگي شهر همدان تاثير مثبت وجود دارد.