نسبي‌گرايي در هرمنوتيك فلسفي گادامر

يكي از ادعاهاي اصلي هرمنوتيك فلسفي گادامر، نسبي‌گرا نبودن آن است. اما اين هرمنوتيك در سه ساحت به نسبي‌گرايي دچار خواهد بود. اولين ساحت، مربوط به حقيقت و واقعيت بوده كه به دليل تعريف پديدارشناختي گادامر از حقيقت، اين هرمنوتيك گرفتار نسبي‌گرايي در واقعيت است. دومين و سومين ساحت، به معنا و فهم مربوطند كه به اين‌ترتيب هرمنوتيك فلسفي او گرفتار نسبي‌گرايي معناشناختي و نسبي‌گرايي فهم‌شناختي هم هست. گادامر تلاش كرده است كه با مبنا قرار دادن سنت و زبان كه به هم مربوطند، بر اساس مبناي عموميت‌گرايي، از نسبيت تخلص يابد، ولي با شرايطي كه براي زبان و سنت برشمرده و آنها را متغير دانسته است و تأثير آن بر افق هر مفسر را نيز متفاوت مي‌داند، در عمل نتوانسته است مبناي مناسبي براي مطلق‌گرا شدن هرمنوتيك خود فراهم كند.