واژه‌هاي گويشي و فني در وقف‌نامه‌هاي آستان قدس رضوي

آستان قدس رضوي يكي از بزرگ‌ترين نهادهاي وقفي جهان است. بنياد اين تشكيلات اداري ـ موقوفاتي بر اسناد گسترده و انبوه اين سازمان، به‌ويژه اسناد و متون وقفي آن استوار است؛ اسناد يگانه‌ اي كه از لابه‌لاي آن ها نقش تأثيرگذار اين نهاد در دگرگوني‌هاي تاريخي، اقتصادي، سياسي و فرهنگي كشور در سده ‌هاي گذشته آشكار مي‌شود. اين اسناد كه از روزگاران گذشته به‌ويژه از دوره‌هاي صفويه، افشاريه، زنديه و قاجاريه بر جاي مانده است شامل وقف‌نامه‌ها و سواد آن ها، ‌مصالحه‌نامه‌ها، مبايعه‌نامه‌ها، ‌اقرار‌نامه‌ها، اجاره‌نامه‌ها، فهرست‌هاي رفع و بخش، اوراق دفاتر اوارجه و... مي‌باشد. با توجه به گستردگي داده ‌هاي موجود در اين اسناد، به‌ويژه داده ‌هاي زباني، بازخواني و بازكاوي اين ميراث ارزشمند، از بايستگي بسياري برخوردار است. در اين نوشتار، كه نخستين پژوهش دربارۀ اسناد يادشده است، واژه‌هاي گويشي و فني به كار رفته در وقف‌نامه هاي آستان قدس رضوي كه در فرهنگ‌هاي پارسي ديده نمي‌شود، بازيابي شده است.