بنيان‌هاي اخلاق هندو: نظرية كرمه

كيفيت زندگي آدمي در طول دوران حيات خويش در اين جهان و در سراي باقي همواره تحت تاثير اعمال و كردار و گفتار خويش است. كرمه به معناي عمل كردن است و ثمرة عملي كه تحت تأثير خواسته‌ها و غرائز انساني انجام شود، در چرخة زندگي‌هاي بعدي يا در سمساره نتيجه مي‌دهد. با درك كرمه در اخلاق هند، مي‌توان وضعيت زمان حال فرد را توجيه كرد و نيز از تولدهاي بعدي در آينده جلوگيري بعمل آورد. به منظور كسب كرمة خوب بايد از دهرمه پيروي كرد و دستيابي به معرفت، باعث از بين رفتن كرمه مي‌شود. به استثناء چارواكه، تمام نظام‌هاي هندي با نظرية كرمه، كم و بيش توافق دارند. همه چيز تحت سيطرة قانون كرمه است؛ اما اين قانون در نزد سانكهيه و ميمانسا مستقل از ارادة الهي است و در اديان بودايي و جين، خدايان هم تحت تأثير قانون كرمه هستند