بررسي تطبيقي پيوند فضيلت، معرفت و خير در انديشه‌ي افلاطون و ملاصدرا

رابطه‌ي فضيلت، معرفت و خير با يكديگر يكي از محورهاي اساسي در فلسفه‌ي اخلاق محسوب مي‌گردد و نوع نگاه به اين رابطه‌ طبيعتا پيامد‌هايي در رابطه با اصالت علم يا اصالت عمل و يا ديدگاه سومي را به دنبال دارد.در اين زمينه افلاطون فيلسوف بزرگ يونان باستان و ملاصدراانديشمند بزرگ فلسفه‌ي اسلامي هر دو در مسئله فضيلت نگاه منحصر به فردي دارند كه مؤيد ارتباط تنگاتنگ اخلاق، معرفت‌شناسي و هستي‌شناسي است.اين پژوهش بر آن است تا با روش تحليلي توصيفي، ضمن بررسي مباني فلسفي افلاطون (از جمله نظريه‌ي ايده) و ملاصدرا (از جمله مراتب تشكيكي وجود و نيز نگاه ويژه به نفس و حركت استكمالي آن)، تشابهات و تناظر آراء آن دو را بيان كند و تفاوت‌ها و افتراقات موجود در اين زمينه را مورد واكاوي و تحليل قرار دهد.با تشريح مسئله فضيلت و تحليل ساختاري آراء و نيز توجه به مباني فلسفي متفاوت آن دو انديشمند، اين‌همانيِ وجودي معرفت، فضيلت و خير را مي‌توان دريافت. يگانگي سه مقوله‌ي مذكور با تكيه بر محوريت معرفت، و احاطه‌ي مفهومي آن بر فضيلت و خير مي‌باشد؛آنچنانكه تحقق معرفت، به معناي حصول فضيلت و نيز پيدايش خير است.