تحليلي بر«سياست‌كوچِ» نادرشاه افشار، دلايل و پيامدها

كوچ دادن اجباري قبايل و اهالي ايالات و ولايات و يا بزرگان و سران آنها به مناطق مختلف كشور و بخصوص به خراسان، يكي از سياست‌ هاي ثابت و هميشگي نادرشاه افشار بود كه از اول برآمدن او در خراسان تا آخر عمرش ادامه پيدا كرد. اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي و با گردآوري داده ها از طريق كتابخانه ‌اي، در پي يافتن جواب اين پرسش‌ ها كه چرا نادرشاه سياست كوچ اجباري را در پيش گرفت؟ و پيامد هاي آن براي دولت افشاري چه بود؟ به اين نتيجه رسيده است كه سياست كوچ با انگيزه هايي متفاوت از جمله تنبيه قبايل و يا تحكيم پايه هاي حكومت و آباداني مناطق از سوي دولت صورت مي‌گرفت ولي افراد كوچ داده شده، به هيچ وجه به منطقه جديد احساس تعلق خاطر پيدا نمي‌كردند و نارضايتي چون خوني مسموم و آلوده، در رگ ‌هاي جامعه، جريان پيدا مي‌كرد. اين عامل كه يكي از ويژگي هاي شيوه مملكت داري نادرشاه افشار بود، در كنار عوامل ديگري چون فقدان مشروعيت سياسي و دسيسه هاي اكابر داخلي و دول خارجي، در بروز شورش ‌هاي اين دوره بسيار موثر بود.

this article has no abstract