سياست خاورميانه اي روسيه و مديريت تعارض رابطه تهران – رياض

با قدرت گرفتن ملي­ گرايان روسي و اوراسياگرايان، خاورميانه از اهميت راهبردي در محاسبات منطقه­ اي و جهاني روسيه برخوردار شده است. در همين چارچوب توسعه مناسبات با كنشگران اصلي زيرسيستم خاورميانه نظير جمهوري اسلامي ايران و عربستان سعودي از اولويت­ هاي سياست خارجي روسيه بوده است. اما تهران و رياض منافع متعارضي را در منطقه پيگيري مي­ كنند كه اين موضوع چالشي براي دستگاه ديپلماسي روسيه محسوب مي­ گردد. با توجه به اين مساله، سوال پژوهش بر اين اساس شكل گرفته است كه روسيه چگونه همزمان با حفظ مناسبات با تهران و رياض، به مديريت تعارض موجود در روابط آنها در راستاي منافع منطقه­ اي خود پرداخته است؟ فرضيه مقاله بر اين مبنا قرار دارد كه روسيه تلاش كرده تا بر اساس رويكرد كاملا واقع­ بينانه و پراگماتيستي روابط مستقلي را با هر دو كشور همزمان برقرار كند تا بدين ترتيب منافع منطقه­اي و همچنين جهاني خود را تامين نمايد. روش تحقيق تحليلي- تبييني است و از رهيافت نظري واقع­گرايي جهت تبيين موضوع استفاده شده است. يافته­ هاي تحقيق نشان مي­ دهد كه در رابطه با مساله فعاليت­ هاي هسته­ اي ايران، نفوذ منطقه­ اي و حضور اين كشور در سوريه، تقابل جبهه مقاومت با ائتلاف عربي-عبري و حمايت ايران از حوثي­ هاي يمني در جنگ با عربستان، رهبران كرملين توجه اي به خواست سعودي­ ها نداشته و در مقابل سياست هماهنگي را با تهران، در راستاي منافع ملي خود، اتخاذ نمودند.

this article has no abstract