بررسي ايزوترم، سينتيك و ترموديناميك فرآيند حذف اسيد هيوميك توسط نانوكيتوزان از محيط‌هاي آبي

زمينه و هدف: مواد هيوميكي از جمله مواد پلي الكتروليتي آلي طبيعي هستند كه بيشترين قسمت كربن آلي محلول موجود در محيط هاي آبي را تشكيل مي دهند. واكنش بين تركيبات هيوميكي و كلر منجر به تشكيل محصولات جانبي گندزدايي مي شود كه سمي، سرطان زا و جهش زا هستند. هدف از اين مطالعه بررسي ايزوترم، سينتيك و ترموديناميك فرآيند حذف اسيد هيوميك توسط نانو كيتوزان از محيط هاي آبي بود. روش تحقيق: اين مطالعه كاربردي از نوع تجربي بود كه به صورت سيستم ناپيوسته انجام شد. در اين مطالعه، اثر پارامترهاي مختلفي از جمله: pH، غلظت اسيد هيوميك، زمان تماس، ميزان جرم جاذب، ايزوترم، ترموديناميك و سينتيك فرآيند جذب اسيد هيوميك بررسي شد. غلظت اسيد هيوميك با استفاده از روش اسپكتروفتومتري در طول موج 254 نانومتر تعيين گرديد. يافته ها: نتايج اين مطالعه نشان داد كه حداكثر ظرفيت جذب نانوكيتوزان كه در غلظت l mg/50 و زمان تماس 90 دقيقه رخ داد، برابر mg/g3/52 است. همچنين حداكثر ميزان جذب در 4pH= و در دوز جاذب g02/0 مشاهده شد. داده هاي آزمايشگاهي نشان دهنده تطابق نتايج با مدل ايزوترم لانگموير بود. مطابق نتايج مطالعات ترموديناميك تغييرات آنتروپي Delta;S)) برابر J/mol k24/2، تغييرات آنتالپي ( Delta;H) برابر kJ/mol870 و مقدار انرژي آزاد گيبس (( Delta; G منفي بود كه نشان دهنده خودبه خودي و گرماگير بودن فرآيند جذب مي باشد. سينتيك فرآيند جذب سطحي از مدل شبه درجه دو تبعيت مي كند. نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصل از اين مطالعه، مي توان نانوكيتوزان را جاذب مناسبي براي حذف اسيد هيوميك از محلول هاي آبي پيشنهاد كرد.