ارتباط بين رضايتمندي شغلي و فرسودگي شغلي در كاركنان اورژانس پيش بيمارستاني

مقدمه: كاركنان اورژانس پيش بيمارستاني اولين كساني هستند كه موقعيت هاي استرس زا تجربه مي كنند و اين استرس طولاني مدت منجربه فرسودگي شغلي مي شود كه يكي از عوامل اساسي در كاهش كارايي و از دست رفتن نيروي انساني است. هدف: اين مطالعه بررسي ارتباط بين رضايت مندي شغلي و فرسودگي شغلي در كاركنان اورژانس پيش بيمارستان بوده است. مواد و روش ها: در اين مطالعه توصيفي تحليلي، كه در سال (1394) انجام گرفت، (100) نفر از كاركنان اورژانس پيش بيمارستاني شاغل در پايگاه هاي شهري و جاده اي دانشگاه علوم پزشكي گناباد به روش سرشماري مورد بررسي قرار گرفتند. رضايت شغلي و فرسودگي شغلي به ترتيب با پرسشنامه هاي رضايت شغلي (Job Descriptive Index) و فرسودگي شغلي ماسلاچ ارزيابي و امتيازات حاصل با نرم افزار SPSS نسخه (20) و با استفاده از روش هاي آماري توصيفي و تحليلي (آزمون هاي پيرسون، آنووا و تي تست) تحليل گرديد. يافته ها: ميانگين نمره فرسودگي شغلي(7/54 ±18/14) و رضايت شغلي(0/70 ±2/93) به دست آمد كه بيشترين رضايت مندي افراد مربوط به ارتباط با همكاران (0/88 ± 3/53) و كمترين رضايت مندي مربوط به حقوق و مزايا (0/75 ± 2/08) بود. ميانگين نمره خستگي هيجاني (11/22 ± 24/53)، مسخ شخصيت(4/94 ± 10/60) و كفايت شخصي (19/29 ±6/48) به دست آمد كه خستگي هيجاني و مسخ شخصيت در سطح متوسط و كفايت شخصي در سطح بالا برآورد شدند. طبق آزمون آماري پيرسون رابطه معنادار و معكوسي بين رضايت شغلي با خستگي هيجاني (0/0001= P) و مسخ شخصيت (0/04=P) وجود داشت. اما بين رضايت شغلي و كفايت شخصي رابطه آماري معناداري را نشان نداد (0/36=P). نتيجه گيري: سياست گذاران سيستم بهداشتي درماني مي توانند با توجه بيشتر به حقوق و مزايا كه باعث افزايش رضايت شغلي اين افراد مي شود ميزان خستگي هيجاني، مسخ شخصيت و كفايت شخصي آنها را كاهش دهند.