اجراي قانون ارتقاء بهره‌وري، طرح پرداخت مبتني بر عملكرد و رضايت‌شغلي پرستاران

مقدمه: قوانين پرداخت مبتني بر عملكرد و ارتقاء بهره وري در اثربخشي اقدامات بهداشتي، رضايت شغلي و كيفيت زندگي پرستاران مهم است. اما تأثير برنامه هاي اجرايي آنها هميشه با چالش روبروست. هدف: بررسي اجراي قانون ارتقاء بهره وري و طرح پرداخت مبتني بر عملكرد و رضايت شغلي پرستاران است. مواد و روش ها: در اين مطالعه توصيفي مقطعي در دو مرحله به فاصله (4) سال (1391 و 1395) رضايت شغلي (500) پرستارسنجيده شد كه از (17) مركز درماني دانشگاهي استان سيستان بلوچستان و (14) مركز درماني دانشگاهي استان كرمان، با روش نمونه گيري به صورت سهميه اي انتخاب شده بودند. ابزار رضايت شغلي هرزبرگ، قبل و بعد از اجراي قوانين ارتقاء بهره وري و پرداخت مبتني بر عملكرد در بيمارستان اندازه گيري شد و تأثير اين قوانين بر رضايت شغلي پرستاران ارزيابي گرديد. پايايي اين ابزار نيز به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ مورد تأييد قرار گرفت (0/89). داده ها با استفاده از آزمون هاي آنووا و تي مستقل توسط نرم افزار SPSS17 تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: بررسي يافته ها نشان داد ميزان رضايت شغلي پرستاران قبل (0/4 ±2/85) و بعد (0/7 ±2/99) از انجام قوانين مذكور تفاوت معني داري نداشت. البته در ابعاد حقوق و مزايا و قدرداني و شناخت به صورت معني داري افزايش و در بعد مديريت و نظارت، رضايت مندي به صورت معني داري كاهش يافته بود (0/05 P). نتيجه گيري: پيشنهاد مي شود اجراي همزمان اين قوانين با تغيير برنامه ريزي عملياتي با مشاركت پرسنل با توجه به كسب بهره وري در منابع انساني تجديدنظر شود.