بررسي تاثيرروشهاي مختلف آموزش بر ميزان آگاهي دانشجويان دندانپزشكي از عوارض مصرف دخانيات در حفره دهان

سابقه و هدف: آگاهي دادن به جامعه از عوارض مصرف دخانيات در حفره ي دهاني از مسئوليت هاي دندانپزشكان است. با توجه به اهميت آگاهي ازعوارض مصرف دخانيات درترك سيگار و نيز تاثير آن برروي انتقال به بيماران، لذا اين تحقيق با هدف بررسي تاثير يك دوره آموزش حضوري و يك دوره آموزش غير حضوري و مقايسه آن با گروه شاهد بر ميزان آگاهي از عوارض مصرف دخانيات در حفره ي دهان انجام شد. مواد و روش ها: تحقيق به روش تجربي بر روي تعداد 60 نفر از دانشجويان دندانپزشكي ترم ششم انجام شد. ميزان آگاهي ايشان از عوارض مصرف دخانيات بر روي حفره ي دهاني با تعداد 10 سؤال در مورد عوارض مصرف دخانيات در حفره ي دهاني به عنوان پيش آزمون تعيين شد. به هر سؤال يك نمره اختصاص داده شد. دانشجويان درمطالعه به 3 گروه تقسيم شدند. در گروه تجربي 1 دوره ي آموزشي 90 دقيقه اي با استفاده از اسلايد و توسط استاد مربوطه و به گروه تجربي 2 لوح فشرده از همان محتويات آموزش و به صورت غير حضوري و در گروه شاهد اقدامي انجام نشد. بعد از 3 هفته مجدداً همان آزمون از همه ي دانشجويان به عمل آمد. تغييرات آگاهي از عوارض مصرف سيگار در 3 گروه با آزمون كروسكال واليس مورد قضاوت آماري قرار گرفت. يافته ها: افراد سه گروه از لحاظ سن و جنس مشابه بودند. (0/7 P) ميزان تغييرات آگاهي درگروه شاهد 0/93±35/0 و در گروه تجربي 2 0/75±1/15 و در گروه تجربي 1، 0/81±3/15 بود. (001/0 P) نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه آموزش سبب افزايش ميزان آگاهي از عوارض مصرف دخانيات مي شود و روش آموزش حضوري (سنتي) نسبت به روش آموزش غير حضوري (مجازي) در آگاهي از عوارض مصرف دخانيات ارجح مي باشد.