مقايسه اثربخشي درمان رفتاري - شناختي و درمان رفتاري - ديالكتيكي بر افسردگي

پيش‌زمينه و هدف: افسردگي از شايع‌ترين اختلالات خلقي و عاطفي و بزرگ‌ترين اختلالات رواني قرن حاضر است كه در بين دانشجويان شيوع بالايي دارد لذا پژوهش حاضر باهدف مقايسه اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيك و رفتاردرماني شناختي بر كاهش افسردگي اجرا شده است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر در قالب يك طرح آزمايشي 27 بيمار كه بر اساس اكتساب نمرات 1 انحراف معيار بالاتر از ميانگين افسردگي تشخيص داده‌شده از ميان دانشجوياني كه در مركز مشاوره دانشجويي و كلينيك تخصصي پذيرش‌شده بودند، به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و در سه گروه رفتاردرماني ديالكتيك، رفتاردرماني-شناختي و كنترل قرار گرفتند. با استفاده از طرح آزمايشي پيش‌آزمون -پس‌آزمون با گروه كنترل، گروه آزمايش رفتاردرماني ديالكتيك و رفتاردرماني-شناختي طي 8 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت آموزش رفتاردرماني ديالكتيك و رفتاردرماني شناختي قرار گرفتند، درحالي‌كه در اين مدت گروه كنترل هيچ مداخله‌اي را دريافت نكردند. هر دو گروه در پيش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از پرسشنامه ويراست دوم افسردگي بك (2000) مورد ارزيابي قرار گرفتند و نتايج با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيري تحليل شد. يافته‌ها: نشان داد كه بيماران هر دو گروه رفتاردرماني ديالكتيك و رفتاردرماني-شناختي در ميزان افسردگي تفاوت معني‌داري با هم نداشتند، اما كاهش معني‌داري در هر دو گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل مشاهده شد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش رفتاردرماني ديالكتيك و شناختي موجب كاهش ابعاد افسردگي مي‌شود.