اثر اميد درماني گروهي بر تاب آوري و اميد به زندگي در بيماران مبتلا به سرطان پستان شهر زنجان

مقدمه: سرطان يكي از بيماري هاي مزمن مي باشد. اميد درماني مي تواند سبب افزايش تاب آوري و اميد به زندگي اين بيماران شود. هدف پژوهش حاضر تعيين اثر اميد درماني گروهي بر تاب آوري و اميد به زندگي در بيماران مبتلا به سرطان پستان شهر زنجان است. روش كار: اين مطالعه نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنتر ل انجام شد. تعداد نمونه ها، در گروه مداخله 12 و در گروه كنترل 15 نفر از زنان مبتلا به سرطان پستان شهر زنجان در سال 1394 بود كه شدت و سطح بيماري يكساني داشتند، به طور تصادفي ساده انتخاب در دو گروه مداخله و كنترل قرار گرفتند. ابزارهاي مورد استفاده پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس تاب آوري كونور و ديويدسون (ConnerDavidson Resilience Scale) و اميد به زندگي اشنايدر (Schneider lsquo;s Life Expectancy Questionnaire) بود. روايي و پايايي اين ابزارها در پژوهش هاي قبلي بررسي شده است. اميد درماني به روش گروهي در 8 جلسه 90 دقيقه در يكماه برگزار شد. پرسشنامه ها در مرحله اول و هشتم مداخله تكميل شد. تحليل داده ها با نرم افزار اس پي اس اس نسخه 20 انجام گرديد. يافته ها: اميد درماني به شيوه گروهي سبب افزايش تاب آوري (P 0.001) و همچنين اميد درماني، اميد به زندگي بيماران مبتلا به سرطان پستان را افزايش داد (P 0.001). نتيجه گيري: روش اميد درماني مي تواند به بيماران سرطاني از جهات مختلف، اميد به زندگي و تاب آوري كمك نمايد. پيشنهاد مي گردد با استفاده از روش اميد درماني براي بيماران مبتلا به سرطان، اميد به زندگي، تاب آوري و حتي كيفيت زندگي اقدامات لازم به عمل آيد.