ميزان موفقيت اجراي حاكميت باليني در بيمارستان‌هاي دانشگاهي شهر تهران

مقدمه: حاكميت باليني يك استراتژي سازماني براي بهبود مستمر كيفيت و ايمني خدمات سلامت و افزايش پاسخگويي و مسئوليت‌پذيري مديران و كاركنان سازمان‌هاي بهداشتي و درماني از طريق توسعه ساختار و فرهنگ سازماني مناسب و تدوين، اجرا و پايش منظم استانداردهاي باليني است. اين پژوهش با هدف تعيين ميزان موفقيت حاكميت ‌باليني در بيمارستان‌هاي دانشگاهي شهر تهران انجام شد. روش بررسي: براي انجام اين پژوهش توصيفي تحليلي از پرسشنامه‌ا‌ي محقق ساخته استفاده شد كه در اختيار مديران و مسئولين حاكميت‌ باليني ۳۹ بيمارستان دانشگاهي شهر تهران قرار گرفت. از آزمون‌هاي آماري پيرسون، اسپيرمن و رگرسيون لجستيك براي تحليل داده‌ها استفاده شد. داده‌ها با نرم‌افزار آماري SPSS تحليل شدند. يافته‌ها: ميزان موفقيت حاكميت ‌باليني در بيمارستان‌هاي دانشگاهي شهر تهران ۵۸ درصد و در حد متوسط بود. بيشترين ميزان موفقيت بيمارستان‌ها در محورهاي تعامل با بيماران و مديريت خطر و كمترين موفقيت در محورهاي اثربخشي باليني و مميزي باليني حاكميت ‌باليني بود. مديريت و رهبري و مميزي باليني بيشترين تأثير را بر موفقيت حاكميت باليني داشتند. ميزان تعهد و مشاركت مديران و كاركنان در اجراي حاكميت ‌باليني كمتر از متوسط و ميزان مشاركت پزشكان در حد كم بود. بين مدت اجراي حاكميت باليني و مشاركت مديران و كاركنان و موفقيت حاكميت ‌باليني ارتباط معني‌داري مشاهده شد. بحث و نتيجه‌گيري: اجراي حاكميت باليني در بيمارستان‌هاي دانشگاهي شهر تهران موفق نبود. مشاركت فعال مديران در اجراي حاكميت باليني، توانمندسازي كاركنان، بيمار محوري، طبابت مبتني بر شواهد، مميزي‌هاي باليني و انجام اقدامات اصلاحي، منجر به موفقيت حاكميت باليني مي‌شود.