رابطه استرس شغلي، رضايت شغلي و تعهد سازماني در كاركنان بهداشت محيط و حرفه‌اي شاغل در دانشگاه‌هاي علوم پزشكي البرز و جندي شاپور اهواز

مقدمه: كاركنان بهداشت محيط و حرفه‌اي يكي از مهم‌ترين منابع نظام سلامت در بخش بهداشت مي‌باشند. موضوعاتي مانند استرس شغلي و نارضايتي از شغل مي‌توانند بر تعهد سازماني پرسنل بهداشتي تأثير نامطلوب داشته باشند. هدف اين مطالعه بررسي رابطه استرس شغلي، رضايت شغلي و تعهد سازماني در كاركنان بهداشت محيط و حرفه‌اي شاغل در دانشگاه‌هاي علوم پزشكي البرز و جندي شاپور اهواز بود. روش بررسي: مطالعه حاضر از نوع توصيفي تحليلي بود كه به شيوه مقطعي بر روي ۲۳۸ نفر از كاركنان بهداشت حرفه‌اي و محيط انجام شد. ابزار جمع‌آوري داده‌ها، سه پرسشنامه سنجش استرس شغلي Osipow، تعهد سازماني Allen و Meyers و رضايت شغلي Susan بودند. از آزمون‌هاي آماري تي تست، آناليز واريانس دو طرفه و تحليل رگرسيون خطي استفاده شد. داده‌ها در نرم‌افزار آماري SPSS نسخه ۲۲ وارد شدند. يافته‌ها: اكثريت كاركنان مورد مطالعه در هر دو گروه شغلي بهداشت محيط (۷۵/۵%) و حرفه‌اي (۸۱/۵%) زن بودند. در بين ابعاد تعهد سازماني، تعهد مستمر در كاركنان گروه شغلي بهداشت محيط (۶/۱۵ ± ۳۰/۱۹) و بهداشت حرفه‌اي (‌۷/۴۹ ± ۲۷/۵۵) بالاترين امتياز را به خود اختصاص داد. رضايت شغلي كاركنان مورد مطالعه با ابعاد سه‌گانه تعهد سازماني رابطه معناداري قوي داشت (۰/۰۱ P). بحث و نتيجه‌گيري: با آموزش مهارت مديريت استرس و افزايش رضايت شغلي در اين گروه‌هاي شغلي مي‌توان نسبت به كاهش ميزان استرس شغلي و رضايت بيشتر كاركنان اقدام نمود و زمينه را براي افزايش تعهد سازماني آنان فراهم كرد.