بررسي نقش اجتناب تجربه‌اي در پيش‌بيني سلامت عمومي در جمعيت غير باليني

مقدمه: اجتناب تجربه اي يكي از عوامل فراتشخيصي است كه مي تواند نقش مهمي را در شكل گيري و تداوم بسياري از مشكلات مربوط به سلامت رواني افراد ايفا كند. هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسي نقش اجتناب تجربه اي در پيش بيني سلامت عمومي در جمعيت غير باليني انجام گرفت. روش: در اين مطالعه مقطعي، تعداد 150 دانشجوي كارشناسي و كارشناسي ارشد دانشگاه شاهد از طريق نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند و ارزيابي متغيرها با استفاده از پرسشنامه هاي سلامت عمومي (GHQ-12) و پذيرش و عمل (AAQ-II) صورت پذيرفت. يافته ها: نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين اجتناب تجربه اي و سلامت عمومي رابطه منفي و معنا دار (0/01 P) وجود دارد. به عبارت ديگر، هرچه ميزان گرايش به اجتناب تجربه اي در فرد بيشتر باشد، نشانگان مرضي بيشتر و سلامت عمومي كمتر است. هم چنين، نتايج تحليل رگرسيون خطي نشان داد كه اجتناب تجربه اي مي تواند 42% از پراكندگي هاي سلامت عمومي دانشجويان را به طور معناداري پيش بيني نمايد (01/0P lt;). نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش و به منظور پيش گيري از مشكلات روان شناختي دانشجويان، لازم است راه كارهاي مناسبي جهت كاهش اجتناب تجربه اي و افزايش انعطاف پذيري روان شناختي افراد در نظر گرفته شود.