اثربخشي آموزش مهارت‌هاي تاب‏ آوري بر ميزان تاب‏ آوري و مؤلفه‌هاي آن در خواهران و برادران كودكان داراي نشانگان‏ داون

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش مهارت هاي تاب آوري بر ميزان تاب آوري خواهران و برادرانِ كودكان داراي نشانگان داون انجام شد. روش : پژوهش مذكور از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمونپس آزمون و پيگيري بود. براي ارزيابي متغيرها از مقياس تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) و تاب آوري كودكان و نوجوانان پرينس امبوري (2007) استفاده شد. 30 نفر از خواهران و برادران كودكان داراي نشانگان داون از كليۀ مناطق شهر شيراز با انتساب تصادفي در دو گروه آزمايشي و كنترل در پژوهش حاضر مشاركت كردند. يافته ها: تحليل داده ها با استفاده از روش تحليل واريانس مختلط به همراه اندازه گيري مكرر نشان داد كه اجراي برنامۀ مداخله اي بر ميزان تاب آوري و مؤلفه هاي آن در خواهران و برادران كودكان داراي نشانگان داون گروه آزمايشي در مرحلۀ پس آزمون به طور معنا داري موثر بوده و اثرات مشاهده شده در مرحلۀ پيگيري پايدار مانده بود(0/05 p). نتيجه گيري: يافته هاي پژوهش نشان داد كه آموزش مهارت هاي تاب آوري مي تواند ميزان تاب آوري خواهران و برادران كودكان داراي نشانگان داون را افزايش دهد.