بررسي ميزان بقا و سلامت بافت‌هاي اطراف ايمپلنت‌هاي ديو Bone Level(Dio ® SM) كار گذاشته شده در بيماران شهر اصفهان در فاصله سال‌هاي 1384 تا 1389

مقدمه: ايمپلنت هاي دنداني به عنوان درمان انتخابي براي دندان هاي از دست رفته مطرح هستند. با وجود نتايج بسيار موفق، درمان ايمپلنت با شكست ها و مشكلاتي نيز همراه است. هدف از اين طرح تحقيقاتي بررسي ميزان بقا و سلامت بافت هاي اطراف ايمپلنت هاي DIO reg; SM كار گذاشته شده در فاصله سال هاي 1384 تا 1389 در بيماران دانشكده دندان پزشكي و يكي از مراكز خصوصي شهر اصفهان بود. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي مقطعي تعداد 94 ايمپلنت DIO reg; SM(Dio implant Co, pussan city, korea) در 72 بيمار به روش نمونه گيري آسان انتخاب شدند. سپس اطلاعات دموگرافيك و ارزيابي شاخص لثه اي شاخص خونريزي از لثه، شاخص پلاك و عمق پروبينگ و تحليل استخوان اطراف ايمپلنت هاي DIO reg; SM كار گذاشته شده بيماران در فرمي ثبت شد. داده ها با استفاده از آناليز آماري ttest، chisquare و پيرسون و ويلكاكسون توسط نرم افزار آماري 20 SPSS در سطح معني داري 05/0 alpha;= تجزيه و تحليل شدند. نتايج: از بين 94 ايمپلنت، 6/55 درصد در ماگزيلا، 4/44% در منديبل، 19/53% تك واحدي و 81/46% چند واحدي بودند. ميزان بقاي ايمپلنت ها 6/80% بود و 4/19% از ايمپلنت ها به دلايل مختلف از دست رفته بودند. در ميان شاخص هاي مورد بررسي شاخص لثه اي (001/0=P)، شاخص پلاك (020/0=P)، ميزان عمق پروبينگ (001/0 P) به صورت معني داري در اطراف ايمپلنت ها كمتر از دندان ها و در ماگزيلا بيشتر از منديبل (022/0=P) بود؛ اگرچه ميزان تحليل استخوان در ماگزيلا بيشتر از منديبل بود ولي تفاوت معني داري نداشت (071/0=P). نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه ميزان بقا و ماندگاري ايمپلنت هاي DIO reg; SM اندكي كمتر از حد قابل قبول است. با اين حال نياز به انجام مطالعات بيشتر در اين امر ضروري است.