اماكن منسوب به شاهنامه در فرهنگ عامه

شاهنامه در منظر فردوسي و معاصران او صرفاً يك اثر ادبي و منظوم نبوده‌ است. اين اثر درحقيقت، يك گزارش علمي و تاريخي از سلسله‌هاي پادشاهي و روايات تاريخ واقعي ايران بود. با شكل گيري مدون علم باستان شناسي، تاريخ واقعي ايران راه خود را از گزارش‌هاي حماسي و اساطيري جدا كرد تا اينكه امروزه تاريخ ارائه شده در شاهنامه‌ ها و هم تايانش غيرواقعي ناميده مي‌شود و همواره اين پرسش را در ذهن جوامع ايراني باقي مي‌گذارد كه آيا اين همه واقعيت دارد يا سراسر خيال است و وهم؟ به گواهي تاريخ، در پاسخ به اين پرسش يكي از بهترين نشانه‌ها از سوي جامعه، وجود و يافتن آن چيزي بود كه قابل لمس، رؤيت و درك باشد. به عبارت بهتر، كشف مكان‌ها يا بناهايي كه به شاهنامه و اسطوره مربوط و منسوب مي‌شوند. چه بسا در طول اين هزاره‌ها بسيار اماكن ديگر نيز بوده و هستند كه اكنون ما آن‌ها را از ياد برديم يا نمي‌شناسيم؛ مناطقي كه پيش تر و بيش تر از آنكه تاريخي يا طبيعي باشند از باورهاي اساطيري و حماسي بر آمده‌اند. در ادامه، ضمن معرفي بيش از 25 مورد از اين گونه اماكن، با بررسي منابع شفاهي و عاميانه به چگونگي اعتقادات و باورهاي مردم درخصوص آن ها مي‌پردازيم و در پايان، به نتيجه‌اي جالب و قابل توجه مي‌رسيم.