رابطه استرس شغلي با توانايي انجام كار در بين ماماهاي شاغل در مراكز بهداشتي- درماني شهر مشهد

زمينه و هدف: استرس شغلي يكي از عوامل مهم و موثر در انجام وظايف شغلي كاركنان حوزه سلامت بوده و نقش مهمي در غيبت از كار و بازنشستگي پيش از موعد آنان ايفا مي نمايد. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط استرس شغلي با توانايي انجام كار ماماها ي شاغل در مراكز بهداشتي شهر مشهد انجام شد. روش ها: در اين مطالعه توصيفي همبستگي تعداد 60 ماماي شاغل به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. گردآوري داده ها از طريق پرسشنامه استرس شغلي كودرون و شاخص توانايي انجام كار صورت گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 19 و با كمك آزمون هاي آماري توصيفي و استنباطي انجام شد. نتايج: ميانگين سني و سابقه كار واحدهاي پژوهش به ترتيب 5.1±41.2 و 5.9±15.2 سال بود. ميانگين نمره كل استرس شغلي و توانايي انجام كار ماماهاي شاغل در مراكز بهداشتي به ترتيب 12.7±44.1 و 1.5±36.6 بود. بين استرس شغلي و توانايي انجام كار ماماهاي شاغل رابطه معكوس و ضعيفي (0.04=p، 0.25=r) وجود داشت. نتيجه گيري: به نظر مي رسد استرس شغلي به طور معني داري توانايي انجام كار ماماهاي شاغل را كاهش مي دهد. توصيه مي شود در تحقيقات آتي اين رابطه در جوامع پژوهشي بزرگتر و نيز در بين ساير كاركنان حوزه سلامت مورد بررسي بيشتر و دقيق تري قرار گيرد.