بررسي نقش واسطه‌اي نگرش‌هاي ناكارآمد در رابطه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و نشانگان باليني در بيماران مبتلا به ميگرن

مقدمه: مطالعات انجام شده در خصوص بيماري روان‌تني ميگرن نشان دهنده مزمن بودن اين بيماري است و در اين پژوهش نقش واسطه‌اي نگرش‌هاي ناكارآمد در رابطه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و نشانگان باليني افراد ميگرني مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف: هدف اين پژوهش بررسي نقش واسطه‌اي نگرش‌هاي ناكارآمد در رابطه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و نشانگان باليني در افراد مبتلا به ميگرن است. روش: روش پژوهش از نوع تحليل مسير است. در خصوص اين پژوهش بايد اشاره كرد كه جامعه مورد مطالعه افراد ميگرني شهر مشهد بوده كه ۹۶ مرد و ۱۶۱ زن و نمونه‌گيري به گونه در دسترس انجام شده است. از اين نمونه ۲۵۷ پرسشنامه‌هاي خود را به پژوهشگر تحويل دادند. در اين پژوهش از پرسشنامه‌هاي طرحواره يانگ (فرم كوتاه)، پرسشنامه DAS۲۶ و پرسشنامه (DASS۲۱) استفاده شده است. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه مسيرهاي غيرمستقيم مدل معنادار است و اين حاكي از معني‌داري (۰/۰۵ P) نقش واسطه‌اي نگرش‌هاي ناكارآمد در ارتباط بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و نشانگان باليني در مبتلايان به ميگرن است. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه نگرش‌هاي ناكارآمد نقش واسطه‌اي ميان طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و نشانگان باليني افراد ميگرني دارد. لذا در افراد مبتلا به ميگرن مي‌توان با استفاده از روش روان‌شناختي نگرش‌هاي ناكارآمد اين افراد را منعطف كرد و اين مهم به نوبه خود در بهبود نشانگان باليني ميگرن اين افراد مؤثر خواهد بود.