بررسي تاثير مداخله آموزشي تركيبي بر كاهش فشارخون و بهبود شاخص HbA1C در بيماران ديابتي نوع 2 مبتلا به پرفشاري خون

زمينه و هدف: پر فشارخون يكي از مشكلات مهم و شايع بيماران ديابتي است و خطر بروز  عوارض ماكرووسكولار را افزايش مي دهد. مطالعه حاضر با هدف تعيين تاثير مداخله آموزشي تركيبي بركاهش  فشارخون و كنترل ديابت در بيماران ديابتي نوع 2 مبتلا به پرفشاري خون اجرا شد. روش كار: مطالعه حاضر  ازنوع نيمه تجربي بود كه200 بيمار واجد شرايط با تخصيص تصادفي در دو گروه مداخله و كنترل وارد شدند. برنامه آموزشي در شش جلسه براي گروه مداخله به صورت سخنراني، بحث گروهي و نمايش فيلم آموزشي برگزار شد. شش ماه پس از مداخله آموزشي نتايج بررسي شد. روش گردآوري داده ها، بر اساس پرسشنامه دو بخشي شامل اطلاعات دموگرافيك و مرتبط با بيماري ، فشارخون و شاخص كنترل ديابت  جمع آوري شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماري  SPSSنسخه 16و آزمون هاي 2χ ، t مستقل و t زوجي تحليل شد.  سطح معني داري 0.05 gt;P در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميزان فشارخون و HbA1c در هر دو گروه قبل از مداخله ارتباط معني دار آماري  نداشتند)0.05 p). ميزان فشارخون در گروه مداخله قبل و 6 ماه بعد از مداخله آموزشي (0.001 p) و همچنين ميزان HbA1c (0.001 p) اختلاف معناداري داشتند و ميزان فشارخون و HbA1c بعد از مداخله آموزشي كاهش يافت . درگروه كنترل،  پس از 6 ماه مداخله آموزشي ميزان فشار خون (0.54=P) و HbA1c (0.83=P) اختلاف معنا دار آماري نداشتند.  نتيجه گيري: به نظر مي رسد مداخله آموزشي تركيبي بتواند در ارتقاء رفتار كنترل فشارخون در بيماران ديابتي مؤثر باشد. اجراي برنامه هاي آموزشي در كلينيك هاي ديابت پيشنهاد مي گردد.