بررسي ميزان دقت الگوريتم‌هاي سيستم طراحي درمان راديوتراپي در پيش‌بيني دز پروتز مفصل ران با استفاده از شبيه سازي مونت‌‌كارلو

زمينه و هدف: وجود لكه هاي درخشان در تصاوير سي تي بيماران داراي پروتز مفصل ران، سبب بوجود آمدن اختلافي در دز پيش بيني شده سيستم هاي طراحي درمان راديوتراپي و دز واقعي بوجود آمده در بدن بيماران مي شود. در اين مطالعه به بررسي اختلاف دز ناشي از الگوريتم هاي مختلف سيستم هاي طراحي درمان با دز حاصل از شبيه سازي مونت كارلو در حضور فلزات فولاد و تيتانيوم به عنوان پروتز مفصل ران، در انرژي هاي مختلف فوتون، پرداخته شده است. روش كار: در اين مطالعه با استفاده از شبيه سازي شتاب دهنده خطي زيمنس مدل پريموس بوسيله كد MCNPX در مد انرژي 6MV و 15 MV به مقايسه نتايج حاصل از افت دز ناشي از شبيه سازي با افت دز الگوريتم هاي مختلف سيستم طراحي درمان Isogray در حضور فلزات تيتانيوم و فولاد پرداخته شد و ميزان دقت اين الگوريتم ها در انرژي ها و عمق هاي متفاوت مورد بررسي قرار گرفت. يافته ها: الگوريتم هاي Superposition Collapsed cone و Convolution FFT به طور متوسط در انرژي 6 MV و در تيتانيوم داراي 12.9%، 12.6% و 10.7% و در فولاد 14.3%، 14.1% و 12.1% و در انرژي 15 MV و در تيتانيوم داراي 15%، 15.6% و 13.3% و در فولاد 21.7%، 22.3% و 20.1% اختلاف نسبت به داده هاي حاصل از شبيه سازي مي باشد. نتيجه گيري: ميزان افت دز ناشي از وجود پروتز چشم گير و قابل توجه است و اين در حالي است كه هيچ يك از الگوريتم هاي سيستم هاي طراحي درمان قادر به پيش بيني دقيق آن نيستند، بنابراين استفاده از الگوريتم هاي مبتني بر شيوه هاي مونت كارلو جهت محاسبه دز در بيماران داراي پروتز با چگالي بالا توصيه مي شود.