اثر بخشي روان درماني يكپارچه نگر با جهت گيري چهار عامل مشترك بر نگراني از تصوير بدني در زنان مبتلا به اسكلرودرمي (سيستميك اسكلروزيس)

زمينه و هدف: اسكلرودرمي سيستماتيك يك بيماري خودايمني مزمن، پيچيده و پيشرونده است كه ابتلاي به آن پيامدهاي جسماني، رواني و اجتماعي متعددي را به دنبال دارد. هدف از اين پژوهش، بررسي تاثير روان درماني يكپارچه نگر با جهت گيري چهار عامل مشترك بر كاهش نگراني از تصوير بدني و همچنين دو زير مقياس آن (نارضايتي و خجالت فرد از ظاهر خود و تداخل نگراني از ظاهر در عملكرد اجتماعي فرد) در زنان مبتلا به اسكلرودمي بود. روش كار: اين پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري بعد گذشت 3 ماه از مداخله بود. جامعه آماري، شامل زنان مبتلا به اسكلرودرمي است كه در سال 1396 به بيمارستان شريعتي و مركز رماتيسم ايران مراجعه داشتند. از اين ميان، 30 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري آزمايش و كنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه نگراني از تصوير بدني (Body Image Concern Inventory) ليتلتون (2005) بود. داده ها بعد از جمع آوري، با كمك نرم افزار SPSS 24 و آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر محاسبه شد. يافته ها: روان درماني يكپارچه نگر با جهت گيري چهار عامل مشترك، نگراني از تصوير بدني و دو زير مقياس آن در زنان مبتلا به اسكلرودمي را كاهش داده و اين اثر بخشي بعد از سه ماه ، ماندگار بود. نتيجه گيري: بنابراين با استفاده از اين روش درماني مي توان به كاهش نگراني از تصوير بدني در اين بيماران كمك كرد.