بازتاب روحي و رواني بلاياي طبيعي در متون ادبي قرن چهارم تا هشتم هجري

از ديرباز، سرزمين ايران در معرض بلاياي طبيعي مختلفي از جمله خشك‌سالي و قحطي، سرماي شديد، سيل، زلزله و نيز انواع بيماري‌هاي خطرناك و مختلف قرارداشته‌ وهر كدام از اين وقايع باعث مرگ و مير تعداد زيادي از مردم و نامساعد شدن اوضاع جامعه شده‌است.در بيشتر موارد شدت اين بلايا به حدي بوده‌است كه حتي شاعران و نويسندگان نيز آن را در متون ادبي گزارش كرده‌اند. در پژوهش حاضر ضمن مطالعة تعدادي از متون نظم و نثر ادبي و تاريخيِ قرن چهارم تا هشتم ه. ق بازتاب اين وقايع را تا حد امكان نشان داده و از حيث سياسي و اجتماعي بررسي و تحليل نموده‌است . نتايج نشان مي‌دهد شيوۀ شاعران و نويسندگان در بازتاب اين وقايع يكسان نبوده‌است؛ بيان متون نظم با عواطف بيشتر و متون نظم با تفصيل و جزئيات بيشتري همراه است . آثار روحي و رواني مردم، مرگ و مير و ويراني شهرها و روستاها، شيوة حاكميت در برخورد با اين بلايا ، مباحثي‌ست كه در مطالب پيشِ رو به آن‌ها پرداخته-شده‌است.