بررسي اثربخشي آموزش الگوهاي تعاملي سازگار بر مهار هيجان كاركنان زن نيروي انتظامي

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش الگوهاي تعاملي سازگار برمهار هيجان زنان شاغل شهر بوشهر بود. در اين تحقيق نيمه آزمايشي براي تعيين اثربخشي آموزش الگوهاي تعاملي سازگار از طرح پيش‌آزمون –پس‌آزمون با گروه كنترل استفاده شد. بدين منظور40 نفر از 92 زن شاغل ناجا بوشهر به ‌صورت داوطلبانه‌ انتخاب و در دو گروه 20 نفره آزمايش وكنترل به‌ صورت تصادفي قرار داده شدند. به اعضاي گروه آزمايش طي 8 جلسه 60 دقيقه‌اي مداخله آموزشي برمبناي مدل بهبود الگوهاي ارتباطي كريستنسن و شنك (1991) ارائه گرديد. قبل و بعد از اجراي مداخله پرسشنامه مهار هيجاني راجر و نجاريان (1989) اجرا و در مرحله پيگيري مجدد‌‌اً‌ اندازه‌گيري گرديد. يافته‌هاي پژوهش پس‌آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون درگروه آزمايش نشان داد بين گروه آزمايش و كنترل از نظر الگوهاي تعاملي و مؤلفه‌هاي مهار هيجان از قبيل كنترل پرخاشگري، بازداري هيجان وكنترل تكانه‌هاي هيجاني تفاوت معني‌داري وجود دارد. همچنين نتايج آزمون اندازه گيري مكرر در دوره پيگيري نشان داد كنترل خشم و بازداري هيجان با گذشت 45 روز بعد از اجراي پس‌آزمون ماندگار بوده است. نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش مي توان استنتاج كرد كه آموزش الگوهاي تعاملي سازگار بر ارتقاء قدرت مهار هيجان و كنترل خشم زنان موثر است.

فاقد چكيده لاتين