بررسي سطح پلاسمايي فيبرينوژن در بيماران مبتلا به بيماري التهابي روده در مقايسه با گروه شاهد

مقدمه: حوادث ترومبوآمبوليك از علل اصلي مرگ در بيماران مبتلا به بيماري‌هاي التهابي روده (Inflammatory bowel diseases يا IBD) مي‌باشد و فيبرينوژن يكي از عوامل ترومبوآمبوليك است. مطالعات در مورد رابطه‌ي فيبرينوژن و IBD، نتايج متعددي را در بر داشته است. متأسفانه در كشور ما هيچ مطالعه‌اي جهت بررسي سطح فيبرينوژن در بيماران IBD انجام نشده است. بنابراين مطالعات بيشتري براي ارزيابي دقيق نقش فيبرينوژن در IBD براي درك بهتر پاتوژنز IBD نياز است. هدف ما در اين مطالعه، بررسي و مطالعه‌ي ميانگين سطح پلاسمايي فيبرينوژن در بيماران مبتلا به IBD و مقايسه‌ي آن با گروه شاهد بود.روش‌ها: اين مطالعه يك مطالعه‌ي توصيفي تحليلي بود كه در سال 1389 در مركز آموزشي درماني كاشاني اصفهان بر روي بيماران مبتلا به بيماري‌هاي التهابي روده شامل بيماري كرون و كوليت اولسراتيو انجام گرفت. افراد با سابقه‌ي واسكوليت، افراد مبتلا به سندرم آنتي فسفوليپيد، افرادي كه داروهاي ضد انعقاد مصرف مي‌كردند، خانم‌هاي حامله و خانم‌هايي كه داروي جلوگيري از بارداري مصرف مي‌كردند، وارد مطالعه نشدند. از بيماران مورد مطالعه يك نمونه‌ي خون گرفته شد و ميانگين سطح پلاسمايي فيبرينوژن به روش ELISA اندازه‌گيري گرديد. اطلاعات به وسيله‌ي نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته‌ها: ميانگين سطح فيبرينوژن در افراد مبتلا به كوليت اولسروز، بيماري كرون و گروه شاهد به ترتيب 110.7 ± 347.8، 88.5 ± 286.4 و lt;br / gt; 109.2 ± 346.6 ميلي‌گرم در دسي‌ليتر بود. طبق آزمون ANOVA تفاوت بين 3 گروه معني‌دار بود (0.023 P).نتيجه‌گيري: با توجه به اين كه در مطالعه‌ي ما سطح فيبرينوژن در بيماران مبتلا به كوليت اولسراتيو با گروه شاهد متفاوت نبود و در بيماران مبتلا به بيماري كرون، پايين‌تر از سطح طبيعي به دست آمد، لازم است مطالعات وسيع‌تر و گسترده‌تري جهت دست‌يابي به نتايج واقعي در اين خصوص انجام گيرد.