بررسي پلي مورفيسم 592- اينترلوكين 10 در بيماران آلوده به ويروس هپاتيت B

مقدمه: عفونت با هپاتيت B ممكن است نتايج كلينيكي مختلفي را ايجاد كند. شواهد قوي وجود دارد كه شان مي‌دهد عوامل ژنتيكي ميزبان نقشي اصلي در تعيين پيامد عفونت هپاتيت B بازي مي‌كند. پلي‌مورفيسم‌ها در ناحيه‌ي پروموتري اينترلوكين-10 (10-IL)، توليد آن و استعداد به بيماري‌هاي التهابي را تحت تأثير قرار مي‌دهند. از اين رو، اين مطالعه به منظور تعيين ارتباط بين اين پلي‌مورفيسم با استعداد ابتلا به عفونت HBV (Hepatitis B virus) در بيماران ايراني انجام شد. روش‌ها: در اين مطالعه، 100 بيمار مبتلا به HBV و 100 فرد سالم به طور تصادفي انتخاب شدند. با روش نمك اشباع DNA ژنومي از بافيكوت استخراج شد. ژنوتيپ‌هاي (A/C) 10-IL توسط روش PCR (Polymerase chain reaction) اختصاصي آلل تعيين شدند. محصولات PCR روي ژل آگارز 1.5 درصد، الكتروفورز شدند و براي تجزيه و تحليل آماري از آزمون χ2 استفاده شد. يافته‌ها: فراواني ژنوتيپ هموزيگوت CC 592-10-IL در بيماران مبتلا به HBV 16 درصد و در افراد سالم 12 درصد بود و هيچ تفاوت معني‌داري از نظر ژنوتيپ‌هاي مختلف بين دو گروه مشاهده نشد (0.5 = P). همچنين فراواني آلل واريانت C در گروه بيماران مبتلا به HBV 55.5 درصد و در افراد سالم 53 درصد بود كه از نظر آماري تفاوت معني‌داري نداشت (0.6 = P). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌ها ارتباطي بين پلي‌مورفيسم A/C 592-10-IL در جمعيت مورد مطالعه و استعداد ابتلاي افراد به عفونت HBV وجود ندارد.