بررسي اثر تستوسترون بر ميانگين غلظت عامل رشد مشتق از پلاكت (PDGF) و عامل رشد فيبروبلاستي بازي (bFGF) در رت‌هاي ويستار نر

مقدمه: رگ‌زايي پديده‌اي تعيين كننده در درمان بيماري‌هاي قلبي است. هدف از اين مطالعه، تعيين اثر تستوسترون بر روي غلظت عامل رشد مشتق از پلاكت و عامل رشد فيبروبلاستي بازي به عنوان عوامل محرك رگ‌زايي در خون رت‌هاي نر بود. روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تجربي، 24 عدد رت نر به 4 گروه تقسيم شدند. گروه اول تحت عمل جراحي شم (ايجاد برش جراحي بدون دستكاري) و گروه‌هاي دوم و سوم و چهارم تحت عمل اركيدكتومي قرار گرفتند. به گروه اول و دوم روزانه ml 0/1 روغن كنجد (به عنوان دارونما)، به گروه سوم mg/kg/day 1 تستوسترون و به گروه چهارم mg/kg/day 5 تستوسترون روزانه تزريق شد. پس از 21 روز تزريق، غلظت سرمي عوامل PDGF (Platelet derived growth factor) و bFGF (Basic fibroblastic growths factor) در خون رت‌ها اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: ميانگين غلظت سرمي PDGF رت‌هاي تيمار شده با mg/kg/day 5 تستوسترون، نسبت به رت‌هاي اركيدكتومي تيمار شده با روغن كنجد و mg/kg/day 1 تستوسترون بيشتر بود (0/050 P). همچنين غلظت bFGF در خون گروه دريافت كننده‌ي mg/kg/day 1 تستوسترون كمتر از ساير گروه‌ها بود (0/050 P). نتيجه‌گيري: كاهش تستوسترون باعث كاهش PDGF مي‌شود و ممكن است از اين طريق به صورت بالقوه در كاهش توان آنژيوژنز مؤثر باشد. تغيير غلظت تستوسترون تأثيري بر تغيير غلظت سرمي bFGF ندارد.