مديريت هماهنگ منطقه‌اي راهكار ايجاد تعادل فضايي در نظام شهري منطقه شهري تهران

روند سريع گسترش منطقه شهري تهران طي چهار دهه اخير بدون داشتن الگو و برنامه‌اي خاص موجب تشديد عوارض نامطلوبي، ازجمله افزايش تمركزها و تراكم‌هاي غيرقابل‌كنترل شده است. هدف از اين تحقيق ساماندهي به اسكان و استقرار جمعيت و فعاليت در توسعه آتي شهرها و توزيع مركزيت‌ها در سطح منطقه به‌منظور كاهش شدت تمركزگرايي و وابستگي مستقيم سكونتگاه‌هاي منطقه به شهر تهران و به‌تبع كاهش بار مسائل و مشكلات شهر تهران با ايجاد تعادل فضايي بيشتر در نظام شهري منطقه است. رويكرد حاكم بر اين پژوهش توصيفي، تحليلي و از نوع كاربردي-توسعه اي است. پژوهش حاضر با استفاده از روش آنتروپي به بررسي و ارائه تحليل درخصوص ميزان تعادل فضايي نظام شهري منطقه طي سال‌هاي 1355-1390 پرداخته است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد ضريب آنتروپي (شاخص بي‌نظمي) منطقه طي سال‌هاي 1355 تا 1390 از 0/28 به 0/49 افزايش يافته است كه حاكي از افزايش نسبي تعادل فضايي در سطح منطقه است؛ ولي هنوز با عدد يك كه نشان‌دهنده ايجاد تعادل فضايي مناسب در منطقه است فاصله زيادي دارد. بنا بر يافته‌هاي تحقيق با اتخاذ تدابير برگرفته از مديريت هماهنگ منطقه‌اي و توسعه شهري چند مركزي مي‌توان شاهد ايجاد تعادل فضايي بيشتر در نظام شهري منطقه، كاهش شدت تمركزگرايي و وابستگي مستقيم سكونتگاه‌هاي منطقه به شهر تهران و كاهش بار مسائل و مشكلات شهر تهران و منطقه شهري تهران و دستيابي به يك شبكه سكونتگاهي متعادل و پايدار در سطح منطقه بود.