رابطه تاكتيك هاي اجتماعي نفوذ با آمادگي براي تغيير (مطالعه مورد: بيمارستان تامين اجتماعي بجنورد)

هدف از پژوهش، تبيين رابطه بين تاكتيكهاي اجتماعي نفوذ و آمادگي براي تغيير بود. جامعه آماري شامل كليه كاركنان بيمارستان تامين اجتماعي بجنورد برابر با 100 نفر بود. حجم نمونه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان 80 نفر تعيين گرديد. اين تحقيق از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، همبستگي مي باشد كه به شيوه پيمايشي انجام گرفت. ابزار پژوهش، پرسشنامه تاكتيكهاي نفوذ يوكل ( 2003) داراي 44 گويه و پرسشنامة 18 سؤالي آمادگي براي تغيير دانهام و همكاران (1989) بود. پرسشنامه ها داراي روايي صوري و محتوايي مي باشند. براي تعيين پايايي پرسشنامه ها از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد (پرسشنامه تاكتيك هاي نفوذ 88/0 و پرسشنامه آمادگي براي تغيير 87/0). براي تجزيه و تحليل داده ها، در سطح آمار توصيفي از شاخص هايي نظير فراواني و در سطح آمار استنباطي از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون استفاده شد. يافته ها نشان داد بين تاكتيك هاي نفوذ مبادله و درخواست الهام بخش و مشروعيت و همكاري و درخواستهاي شخصي با آمادگي براي تغيير رابطه مثبت و معناداري وجود دارد و تاكتيكهاي درخواست الهام بخش، مشروعيت، همكاري و درخواستشخصي با ضرايب بتاي به ترتيب 426/0، 313/0، 305/0 و 422/0 داراي بيشترين تاثير بر روي آمادگي براي تغيير در كاركنان مي باشند.