گفتمان ﺳﻠﻄﻨﺖ و ﻧﺴﺒﺖ آن ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي رﻗﯿﺐ در اﯾﺮان (1332-1357)

در ﻃﻮل ﺳﺎلﻫﺎي 1332-57 ش ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ در ﻓﻀﺎي ﺳﯿﺎﺳﯽ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﯾﺮان ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ رﻗﺎﺑﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن، ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ در ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻫﮋﻣﻮن ﻗﺮار داﺷﺘﻪ و ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي ﻣﻠﯽﮔﺮاﯾﯽ، ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺘﯽ و اﺳﻼمﮔﺮا ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي رﻗﯿﺐ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ. اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﯿﻦ ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي رﻗﯿﺐ و ﻫﮋﻣﻮن ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﺳﺖ. ﭘﺮﺳﺶ اﺻﻠﯽ ﭘﮋوﻫﺶ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ دالﻫﺎي ﺷﻨﺎور و ﻣﺮﮐﺰي ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ در دورة ﺳﺎلﻫﺎي 57-1332 ش ﮐﺪماﻧﺪ و ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﺑﯿﻦ اﯾﻦ ﮔﻔﺘﻤﺎن و ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي رﻗﯿﺐ وﺟﻮد داﺷﺖ؟ ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻧﺸﺎن داده ﮐﻪ دال ﻣﺮﮐﺰي ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ، ﺷﺎه ﻣﺤﻮري و دالﻫﺎي ﺷﻨﺎور آن، ﺷﺎﻣﻞ اﻗﺘﺪارﮔﺮاﯾﯽ، ﻧﺎﺳﯿﻮﻧﺎﻟﯿﺴﻢ ﺑﺎﺳﺘﺎن ﮔﺮا، ﻧﺎﺳﯿﻮﻧﺎﻟﯿﺴﻢ ﻣﺜﺒﺖ، ﺗﻤﺪن ﺑﺰرگ و ﻇﺎﻫﺮﮔﺮاﯾﯽ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺑﻮده اﺳﺖ. ﺑﺮﺧﯽ از ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي رﻗﯿﺐ ﺑﺎ ﻣﻮاردي از دالﻫﺎي ﻣﺬﮐﻮر ﻫﻤﺴﻮﯾﯽ داﺷﺘﻨﺪ؛ اﻣﺎ ﻏﺎﻟﺐ اﯾﻦ ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎ ﺑﺎ دالﻫﺎي ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺗﻀﺎد داﺷﺘﻪ و ﺗﻀﻌﯿﻒﮐﻨﻨﺪه دال ﻣﺬﮐﻮر ﺑﺸﻤﺎر ﻣﯽرﻓﺘﻪاﻧﺪ و ازاﯾﻦرو اﮐﺜﺮﯾﺖ ﮔﻔﺘﻤﺎنﻫﺎي ﻓﻌﺎل اﯾﻦ دوره، ﺧﻮاﻫﺎن ﺑﺮاﻧﺪازي ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﻮدﻧﺪ. اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ از ﻧﻈﺮﯾﮥ ﮔﻔﺘﻤﺎن ﻻﮐﻼو و ﻣﻮﻓﻪ ﺑﻬﺮه ﺟﺴﺘﻪ و روش ﭘﮋوﻫﺶ، ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮔﻔﺘﻤﺎن و روش ﺗﻔﺴﯿﺮي از ﻧﻮع ﮐﯿﻔﯽ و ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ دادهﻫﺎي اﺳﻨﺎدي و ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪاي اﺳﺖ.

this article has no abstract