كاركردهاي ارتباطي زبان در رهبري سياسي امام خميني(س) و ابعاد انساني و معنوي آن

نسبت زبان و سياست، در حوزة انديشه سياسي و علم سياست اهميت بالايي دارد. مباحث اين موضوع به دو بخش تقسيم مي‌شود؛ نخست با رويكرد هستي شناختي و معرفت‌شناختي از نقش زبان در فهم سياست به‌مثابه تمريني وجودي و تحقق حيوان سياسي و شهروندي، سخن مي‌رود و دوم به كاركردهاي مختلف زبان در سياست توجه مي‌گردد. از سوي ديگر با توجه به نقش دين در زندگي اجتماعي و سياسي، قابليت‌ها و كاركردهاي زبان دين نيز موردتوجه قرارگرفته است. اين مقاله با تحليل كاركردهاي ارتباطي، عاطفي و انساني زبان با روش هرمنوتيك و پديدار شناختي اثرگذاري اين زبان را بر كاهش خشونت، تقابل و ستيز آشكار مي‌كند. نتايج اين بررسي نشان مي‌دهد كه امام خميني در دوران سلطه زباني در گفتمان مدرنيته كه سوژه محور بود، زباني تازه بر بنياد دين و عرفان و اخلاق طرح نمود كه انسان‌ها را به‌صورت برابر در يك هستي واحد در نظر مي‌گرفت. كاركردهاي زبان در سياست نظري و عملي امام در اين سامان هستي شناختي معنادار شد. رابطه مردم و حاكمان در زبان امام يك‌سويه و از بالا به پايين نيست، بلكه بر يك عدالت و برابري هستي شناختي كه خود را در درون نهادهاي مدرن سياست مانند قانون اساسي نشان مي‌دهد استوارشده است.

this article has no abstract