ﺑﺮرﺳﻲ ارﺗﺒﺎط وﻳﮋﮔﻲ ﻫﺎي ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﺑﺎ ﻋﻮاﻣﻞ ﺧﻮدﻛﻨﺘﺮﻟﻲ داوران ﻣﺮد ﻟﻴﮓ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﺗﺒﺎل اﻳﺮان

ﻋﺎﻣﻞ اﺻﻠﻲ ﺑﺎﺧﺖ ﺗﻴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎزﻧﺪه در زﻣﻴﻦ ﻫﺎي ورزﺷـﻲ از دﻳـﺪ ﻣﺮﺑﻴـﺎن ، ﺗﻤﺎﺷـﺎﮔﺮان و ﺑﺎزﻳﻜﻨـﺎن ، داوران ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺪف از اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ ارﺗﺒﺎط وﻳﮋﮔﻲ ﻫﺎي ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﺑﺎ ﺧﻮدﻛﻨﺘﺮﻟﻲ داوران ﻟﻴﮓ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﺗﺒﺎل ﻣـﺮدان اﻳﺮان ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ. اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ؛ ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ- ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻮده و ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧـﻮع ﺗﺤﻘﻴـﻖ ﺑﺼـﻮرت ﻣﻴـﺪاﻧﻲ اﻧﺠـﺎم ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺷﺎﻣﻞ ﻛﻠﻴﻪ داوران ﻟﻴﮓ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﺗﺒﺎل ﻣﺮدان اﻳﺮان ﻛـﻪ ﺗﻌـﺪاد آﻧﻬـﺎ 75 ﻧﻔﺮ ﺑﻮده اﺳﺖ)75=N(. روش ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮔﻴﺮي ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺗﻤﺎم ﺷﻤﺎر ﻏﻴﺮﺗﺼـﺎدﻓﻲ ﻫﺪﻓﻤﻨـﺪ ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﻛﻠﻴـﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﻤﻮﻧﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﮔﺮدﻳﺪ.اﺑـﺰار ﭘـﮋوﻫﺶ ﺷـﺎﻣﻞ ﺳـﻪ ﭘﺮﺳﺸـﻨﺎﻣﻪ ﭘﺮﺳﺸـﻨﺎﻣﻪ ي ﻣﺘﻐﻴﺮﻫـﺎي دﻣﻮﮔﺮاﻓﻴﻜﻲ)ﺳﻦ، ﺳﻄﺢ ﺗﺤﺼﻴﻼت و ﺗﺠﺮﺑﻪ(، ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﺷﺨﺼـﻴﺖ آﻳﺰﻧـﻚ ﺑـﺎ ﭘﺎﻳـﺎﻳﻲ0/84 =α و دﻳﮕﺮي ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﺧﻮدﻛﻨﺘﺮﻟﻲ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺗﺎﻧﺠﻨﻲ و ﻫﻤﻜﺎران)2004 ﺑﺎ ﭘﺎﻳﺎﻳﻲ 0/89=α ﻛﻪ ﺑﺮاﺳﺎس ﻣﻘﻴﺎس ﭘﻨﺞ ارزﺷﻲ ﻟﻴﻜﺮت ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ. دادهﻫﺎ ﺑﻪ وﺳـﻴﻠﻪ آزﻣـﻮن ﻫـﺎي ﺿـﺮﻳﺐ ﻫﻤﺒﺴـﺘﮕﻲ ﭘﻴﺮﺳـﻮن و اﺳـﭙﻴﺮﻣﻦ و رﮔﺮﺳﻴﻮن در ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻨﻲداري 0.05≤p آﻧﺎﻟﻴﺰ ﺷﺪﻧﺪ. ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ ﺧﻮدﻛﻨﺘﺮﻟﻲ داوران ﻟﻴـﮓ ﺑﺮﺗـﺮ ﻓﻮﺗﺒﺎل ﻣﺮدان اﻳﺮان ﺑﺎ وﻳﮋﮔﻲ ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﺑﺮوﻧﮕﺮاﻳﻲ، ﺗﺠﺮﺑﻪ داوري و ﻣﻴﺰان ﺗﺤﺼﻴﻼت آﻧﻬﺎ ارﺗﺒﺎط ﻣﺜﺒـﺖ و ﻣﻌﻨﺎدار و ﺑﺎ وﻳﮋﮔﻲ ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ دروﻧﮕﺮاﻳﻲ ارﺗﺒﺎط ﻣﻨﻔﻲ و ﻣﻌﻨﺎدار و ﻧﻴـﺰ ﺑـﺎ ﺳـﻦ راﺑﻄـﻪ اي ﻧﺪاﺷـﺖ ﺑﻨـﺎﺑﺮ ﺑﺮونداد ﻣﻨﺘﺞ از اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ؛ ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪ داوران ﻟﻴـﮓ ﺑﺮﺗـﺮ ﻓﻮﺗﺒـﺎل داراي وﻳﮋﮔـﻲ ﺷﺨﺼـﻴﺘﻲ ﺑﺮوﻧﮕﺮاﻳـﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﺗﺤﺼﻴﻼت ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣـﻲ ﺗﻮاﻧﻨـﺪ در داوري ﻣﺴـﺎﺑﻘﺎت ﻓﻮﺗﺒـﺎل از ﺧـﻮدﻛﻨﺘﺮﻟﻲ ﺑﻴﺸـﺘﺮي ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﺎﺷﻨﺪ.