راﺑﻄﻪ ﺳﺒﮏ رﻫﺒﺮي ﻣﺮﺑﯿﺎن و ﻣﺮﺑﯿﮕﺮي اﺛﺮﺑﺨﺶ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ورزﺷﯽ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻨﯿﺲ ﮐﺸﻮر

هدف از انجام تحقيق بررسي رابطه سبك رهبري مربيان و مربيگري اثربخش با موفقيت ورزشي بازيكنان برتر تنيس كشور بود. روش تحقيق حاضر با توجه به اهداف توصيفي-همبستگي مي باشد. روش جمع آوري اطلاعات از طريق پرسشنامه مي باشد. جامعه آماري شامل كليه بازيكنان شركت كننده در مسابقات سطح A تنيس كشور بود (120=N). با توجه به مشخص بودن تعداد جامعه آماري، در هر دو بخش آقايان و بانوان، طبق جدول مورگان تعداد نمونه بازيكنان آقا 70 نفر و تعداد نمونه بازيكنان خانم 30 نفر هستند. از پرسشنامه هاي سبك رهبري باس و اليو (2002)، اثربخشي مربيان كاووسانو و همكاران (2008 )، موفقيت ورزشي واعظ موسوي و موسوي (1394) استفاده شد. در اين تحقيق ضريب آلفاي كرونباخ براي سبك رهبري 0/90 و براي ابعاد رهبري تحول گرا 0/89، رهبري عمل گرا 0/71، سبك عدم مداخله 0/71، مربيگري اثر بخش 0/90 و موفقيت ورزشي 0/89 بدست آمد. جهت بررسي فرضيه هاي تحقيق از ضريب همبستگي پيرسون و جهت بررسي پيش بين هاي متغير ملاك از روش رگرسيون چند متغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين سبك رهبري عملگرا، تحولگرا و مربيگري اثربخش با موفقيت ورزشي رابطه وجود دارد. رهبري تحولگرا و عملگرا، موفقيت ورزشي بازيكنان تنيس را پيش بيني مي كنند.