محله محوري، رهيافتي نوين در ايجاد مديريت شهري پايدار (نمونه موردي: محله قيطريه تهران)

فاقد عنوان لاتين

در طي چند دهه اخير تأكيد برنامه ­ريزي و مديريت شهرها، بيش از هر زمان ديگري به سطوح پايين‌تر و ابعاد ملموس زندگي شهري متوجه شده است. كه به‌نوعي سياست‌گذاري، برنامه ­ريزي و مديريت شهري را از خُردترين واحد، يعني محله در شهر هدف قرار داده است. به‌عبارت‌ديگر، محله­ هاي شهري به‌مثابه كوچك‌ترين واحد سازمان فضايي شهر، در پايداري شهري نقش اساسي ايفا مي­ كنند. رويكرد محله محوري با مبنا قرار دادن محله ­ها درمديريت شهر، آن‌ها را همچون منابعي پويا در راه ايجاد توسعه، انسجام اجتماعي و هويت بخشي به كار مي­گيرد. مقاله حاضر از نوع توصيفي – تحليلي و بر اساس مدل تركيبي تحليل استراتژيك SWOT و مدل برنامه ­ريزي استراتژيكQSPM است. اين پژوهش به بررسي محله محوري در ايجاد مديريت شهري پايدار پرداخته ( چراكه محله موردمطالعه ظرفيت‌هاي كارآمد خود را متناسب با برنامه­ريزي با تاكيد بر محله مبنايي داشته و در گذر زمان اين ظرفيت‌ها را كم‌كم از دست داده و دچار مشكلاتي شده است ) و محله قيطريه را به‌عنوان يك نمونه از اين محله ­ها مورد مطالعه قرار داده و با انجام مطالعات ميداني و بررسي مدارك، بر اساس امكانات و فرصت­ها، محدوديت ­ها و تهديدات، راهبردهايي به‌منظور برنامه ­ريزي براي مديريت اين محله ارائه داده است. نتايج تحقيق نشان دهندة آن است كه؛ استراتژي­ هاي انتخاب‌شده QSPM از ميان پنج استراتژي برگزيده، استراتژي گسترش گردشگري و انتقال درآمد آن به ساكنين محله براي افزايش سطح خدمات ، با نمره جذابيت 13/04 نسبت به ديگر استراتژي­ها از اولويت بالايي برخوردار است.