شخصيت‌هاي اجتنابي در تعاملات زناشويي: يك مطالعه كيفي

مقدمه: ويژگي هاي شخصيتي زوجين، نقش اساسي در تعاملات زناشويي ايفا مي كند. در خانواده هايي كه مرد فردي اجتنابي است، به دليل نقش مؤثر او در روابط زناشويي و خانوادگي، تعاملات سرد و بي روحي در خانواده حاكم مي شود. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي ويژگي هاي شخصيتي مرتبط با تعاملات زناشويي مردان اجتنابي از ديدگاه متخصصان خانواده بود. روش : مطالعه كيفي حاضر با رويكرد تحليل تماتيك صورت گرفت. نمونه گيري به روش هدفمند و مصاحبه ها به صورت نيمه ساختار يافته تا حد اشباع اطلاعات با هشت نفر از متخصصان خانواده انجام شد. سپس، اطلاعات به دست آمده به شيوه تحليل تماتيك مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: در تجزيه و تحليل داده ها، دو طبقه اصلي »ويژگي هاي خودشكن « و »ويژگي هاي ديگرشكن « به دست آمد. ويژگي هاي خودشكن شامل »فرسودگي زناشويي «، »كناره گيري «، »خود حقيرپنداري «، »جمع هراسي « و »دوسوگرايي « و ويژگي هاي ديگرشكن شامل« كمال گرايي »جبري ، »خودمحوري ناسازگارانه «، »خانه هاي سرد احساسي ، »«تغييرگريزي» ، «ظاهر اجتماع پسند» ، «انفعال جنسي» ، «منفعل مهاجم» ، «تنگ نظري مالي» و « كم تحركي بياني» بود. نتيجه گيري: ويژگي هاي شخصيتي خودشكن و ديگرشكن افراد اجتنابي، از يك سو منجر به آسيب رسيدن به خود آن ها و از سوي ديگر، موجب شكل گيري تعاملاتي سرد در روابط زناشويي مي گردد كه نارضايتي زناشويي آن ها و همسرانشان و كاهش كيفيت زناشويي، از پيامدهاي آن است. در نتيجه، شناسايي اين ويژگي ها منجر به شكل گيري راهكارهاي نوين در جهت تعديل و مديريت اين ويژگي ها و متعاقب آن بهبود تعاملات و افزايش كيفيت زناشويي خواهد شد.