اولويت سنجي مكاني توسعه فضاهاي سبز و پارك هاي شهري با استفاده از روش AHP و مكانيابي آن در محيط GIS

فاقد عنوان لاتين

امروزه شهرها بدون وجود فضاي سبز مؤثر نخواهند توانست شهر هاي سالم زيبايي باشند. پيامدهاي توسعه شهري و پيچيدگي­ هاي معضلات زيست محيطي آنها موجوديت فضاي سبز و گسترش آن را اجتناب ناپذير كرده است. در پژوهش حاضر وضعيت كاربري فضاي سبز شهر گچساران مورد بررسي قرار گرفته است. اهميت فضاهاي سبز در محيط شهري تا آن حد است كه به عنوان يكي از شاخص هاي توسعه بافتگي جوامع مطرح مي‌باشد پارك‌هاي شهري داراي نقش اجتماعي، اقتصادي و اكولوژيكي هستند اين محيط ها در عين حال معياري براي ارتقاي كيفيت فضاي زندگي و توسعه جامعه محسوب مي‌شوند. هدف از انجام اين تحقيق ارزيابي معيارهاي مكان­يابي فضاي سبز موجود و مكان­يابي مراكز مناسب براي احداث فضاي سبز جديد شهر گچساران مي ­باشد. روش پژوهش توصيفي- تحليلي است براي اين منظور ابتدا فضاي سبز موجود را بر حسب ميزان رعايت معيارهاي مكان­يابي ارزيابي كرده ­ايم سپس با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي( GIS) و فرآيند تحليل سلسله مراتبي (AHP) براي مكان­يابي فضا سبز جديد استفاده شده است. ابتدا با توجه به معيارهاي لازم براي مدل­سازي مكان­هاي مناسب، نقشه­ ها لازمه تهيه و طبقه بندي مجدد (Reclassification) روي آنها انجام گرفت و بعد از آن به روش وزن دهي مقايسه‌ زوجي‌‌، كه بخشي‌ از روش‌AHP است‌، وزني داده شد و با استفاده از مدل فرآيند سلسله مراتبي(AHP)، مكان­ هاي مناسب براي احداث فضاي سبز پيشنهاد شده است. نتايج ارزيابي فضاهاي بوشهر گچساران نشان مي ­دهد كه از يك سو شهر با عدم تعادل فضايي مواجه است و از سوي ديگر كاربري­ هاي فضاي سبز از لحاظ دسترسي و نزديكي به كاربري‌هاي سازگار(اماكن ورزشي و آموزشي و ...)با محدوديت­ هايي مواجه مي­ باشند.