بررسي رابطه آلودگي بصري و سلامت شهروندان در شهر تهران (مطالعه موردي : مناطق يك و دوازده شهرداري تهران)

فاقد عنوان لاتين

زمينه و هدف : تهران بزرگ‌ ترين شهر و پايتخت ايران و مركز استان تهران است كه پنجمين شهر پرجمعيّت جهان نيز به شمار مي‌آيد. آلودگي بصري ، نوعي از آلودگي هاي محيطي است كه با گذشت زمان ، آثار و پيامدهاي آن در حال افزايش است. هيچ تابلوي هشدار دهنده‌اي نيست كه سطح اين نوع‌ آلودگي را به آگاهي شهروندان رسانده و همين آلودگي ممكن است به تدريج زمينه مناسبي براي ابتلا به فشارهاي عصبي و مشكلات رواني را فراهم آورد. روش بررسي: بدين منظور در پژوهش حاضر سعي شده كه به بررسي وضعيت آلودگي بصري و تاثيرش بر روي سلامت شهروندان در دو منطقه شهري يك و دوازده با استفاده از توزيع پرسشنامه و روش ميداني پرداخته شود. يافته ها: نتايج حاصل از تحليل و بررسي داده هاي به دست آمده از پرسشنامه بيانگر وجود رابطه معني دار بين آلودگي بصري و چهار شاخص سلامت شهروندان شامل:نشانه هاي جسماني ، كاركرد اجتماعي ، اضطراب - بي خوابي و افسردگي است .به اين معني كه هر جا اين آلودگي بيشتر بوده، سلامت شهروندان در سطح پايين تري قرار گرفته. نتيجه گيري: بر اين اساس ميانگين شاخص نشانه هاي جسماني و اضطراب - بي خوابي در منطقه يك در وضعيت سالم و در منطقه دوازده در وضعيت آسيب خفيف قرار گرفته است. همچنين ميانگين شاخص كاركرد اجتماعي و افسردگي نيز در هر دو منطقه به ترتيب بيانگر آسيب خفيف و وضعيت مطلوب سلامت در آنها است و به طور كلي نتايج حاصل بيانگر اين است كه سلامت عمومي منطقه يك در وضعيت مطلوب و منطقه دوازده در وضعيت نامطلوب قرار دارد.