اسطورۀ سياوش در شعر معاصر فارسي

اساطير ريشه در باورها و اعتقادهاي بشر دارند و با جلوه‌ها و جنبه‌هاي گوناگون زندگي او پيوند يافته‌اند. از اين‌رو، مي‌توانند موضوع پژوهش‌هايي ژرف در آثار هنري و ادبي قرار گيرند و رخدادهاي تاريخي و اجتماعي و حتي سياسي روزگارانِ بسيار دور را پديدار سازند. با بهره‌گيري از اساطير مي‌توان رفتارهاي اجتماعي، فرهنگي و رواني ملت‌ها را تجزيه و تحليل كرد. اسطوره‌ها محدود به زمان و مكان نيستند؛ بي‌كرانه و ناپيدايند و تبلور خرد جمعي در جوامع به شمار مي‌روند. اسطوره در كنار افسانه، حماسه و فرهنگ، يكي از عناصر شكل دهندۀ فرهنگ و هويت قومي و ملي جوامع است. شاعران معاصر، اساطير را هم‌سو با جهت‌گيري‌هاي فكري و سياسي و اجتماعي خويش برگزيدند و آن‌ها را به نوعي امروزي كردند. آنان اسطوره‌هايي را برگزيدند تا بهتر بتوانند به مدد آن‌ها موقعيت حيات اكثريت جامعه را تحكيم ببخشند. شاعران معاصر از جنبه‌هاي مختلف به اسطورۀ سياوش پرداخته‌اند و كاركردهاي گوناگوني را ـ اعم از سياسي، اجتماعي، عاطفي و....ـ در مضمون‌سازي‌هاي خود مدنظر قرار داده‌اند. در پژوهش حاضر با نگرشي تحليلي، به تبيين جايگاه و كاركرد اسطوره سياوش در شعر معاصر پرداخته شده است.

this article has no abstract