چالش سنت و مدرنيته در ايران

با پيدايش دولت – ملت و ايجاد دولت مطلقه مدرن در عصر پهلوي اول، در ايران نوعي شبه تجدد از بالا آغاز شد. تاكيد ميرزا ملكم خان، آخوند زاده و سيد جمال الدين اسدآبادي به علم به عنوان مؤلفه ممتاز مدرنيته، تاكيد بر هويت اسلامي از جانب سيد جمال الدين اسدآبادي و تاكيد بر هويت ايراني و بعدها انجمن ايران جوان، نويسندگان كاوه، تكنوكرات­ها، جريان روشنفكري ديني و جزيان روشنفكري چپ در عصر پهلوي اول و دوم به نوعي پيوستگي ميان انديشه­هاي روشنفكري را نشان مي­دهد. با اين حال هيچ پاراديم مسلطي در مورد انديشه ناب ايراني، انديشه ناب غربي و انديشه ناب اسلامي در هيچ يك از دوران نوين ايران وجود نداشته است. ديدگاه­هاي مشترك بين متفكران را مي­توان در موضوعاتي همچون آشنايي به فلسفه سياسي و انديشه­هاي سياسي غرب و شكاف ميان ايران و تفكر تجدد اشاره كرد. همچنين درباره تفاوت­ها مي­توان به تفاوت در معناي مدرنيته و سنت، شاخصه­هاي تجدد، اهداف مدرنيته، نتايج و تبعات تجدد، تمايز بين غرب و مدرنيته و تاثيرات هويتي تجدد و سنت اشاره كرد.