عثماني گرايي جديد در سياست خارجي تركيه (2015-2002)

نگاهي كوتاه به اقدامات تركيه در سال­هاي اخير و به ويژه از سال 2002 تاكنون(پس از به قدرت رسيدن حزب عدالت و توسعه)، به روشني تغييرات در سياست خارجي تركيه را نشان مي­دهد. آنكارا در مسير رسيدن به جايگاه شايسته­تر در جهان اسلام و عرصه روابط بين­الملل در حركت است و نمود آن را در گسترش روابط اين كشور با كشورهاي اسلامي و خاورميانه مي­توان مشاهده كرد.اين سياست آنكارا نوعثماني گرايي ناميده مي­شود. تركيه پس از چند دهه گرايش يك جانبه به غرب، اكنون راه ميانه و سياست متعادل تري را در قبال خاورميانه در پيش گرفته و متناسب با منافع ملي خود، روابطش را با جهان اسلام و غرب گسترش مي­دهد. تلاش سال­هاي اخير اين كشور براي برقراري رابطه متوازن با قدرت­هاي جهاني، قطبيت در جهان اسلام و فيصله مسائل با همسايگان را مي­توان در اين راستا تحليل كرد. مقاله حاضر تلاش دارد تا راهبرد حزب عدالت و توسعه را در سياست خارجي با توجه به رهيافت سازه انگاري تحليل كند بنابراين سوال اصلي ما اين است كه چرا هويت نوعثماني­گرايي پايه سياست خارجي تركيه شد؟ و فرضيه­اي اينگونه مي­باشد كه تركيه با هدف احياي نفوذ خود در حوزه تمدني و الگو قرار گرفتن از جهت سياسي و توسعه اقتصادي در اين حوزه، هويت نوعثماني­گرايي را به عنوان سياست خارجي خود برگزيد