پيوند و تنيدگي انديشه‌هاي ناسوتي و لاهوتي ايرانيان در «عيد نوروز»

جستار حاضر با عنوان: « پيوند و تنيدگي انديشه‌هاي ناسوتي و لاهوتي ايرانيان در عيد نوروز»، در پي آن است تا با تحليل فلسفة وجودي نوروز و نيز آيين‌هاي پيرامون آن، كه به «جشن فروردگان» (پنج يا ده روز آخر سال) و «جشن فروردين» يا «جشن بهار» (كه مدّتش را از هفت تا بيست و يك روز متفاوت گفته‌اند) معروف‌اند، ميزان حضور و ظهور آداب و انگاره‌هاي قومي و گمانه‌هاي ديني و آرماني و نيز كيفيت ارتباط اين دو را با يكديگر به ارزيابي نشسته و از اين راستا راز و رمزهاي احترام و اهتمام ويژۀ ايرانيان را نسبت به اين روز فرخنده آشكار نمايد. با جستجوي به عمل آمده در اين نوشتار درمي‌يابيم كه: در جشن نوروز، كه عبارت «جشن‌ها و آيين‌هاي نوروزي» در باره‌اش گوياتر است، بيش از هر زمان ديگري زندگي دنيوي و اخروي ايرانيان در هم مي‌آميزد به طوري كه هيچ رسم و آييني را در ايام ياد شده نمي‌توان يافت كه از احساس و انگيزه‌هاي معنوي (سپنتامينويي) برحذر باشد. آداب و آيين‌هاي نوروزي از جشن فروردگان (كه در واقع ترحيم و تكريم فَروَهَرها (ارواح درگذشتگان) است و گاه با مويه‌گري و خراشيدن صورت در جوار قبور آنان انجام مي‌شده) تا جشن بهار و طبيعت (كه با رقص و پايكوبي و آتش‌بازي و نيز ديد و بازديد به منظور تجديد پيوند دوستي و يا رفع كدورتهاي احتمالي همراه است) اين سير آرمانگرايانه و هدفمند را به خوبي به نمايش مي‌گذارد. باري نوروز در انديشۀ ايرانيان، نقطۀ درخشان پيوند ناگسستني «شادماني و خنده» با «نيايش و تجديد عهد با آفريدگار جهان» بوده و از دورترين زمانها تا امروز بدون آنكه – در صورت و معنا- تغيير چنداني كرده باشد، هموارۀ روزگار گرامي داشته شده است.

this article has no abstract