بنمايه هاي نيايش در مثنويها ي عطّار الهي نامه،اسرار نامه، منطق الطّير، مصيبت نامه

دعا و نيايش در اديان به ويژه جهان اسلام از جايگاه و اهميت خاصي برخوردار است. بشر به اعتبار سرشت حقيقت جويي هميشه به دنبال تكيه گاهي بوده تا روح تشنه خود را سيراب كند. دعا صميميترين شيوه ارتباط بين بنده و خداوند است كه هر كس به فراخور مرتبه وجودي خود به ساحت مقدس الهي تمسك ميجويد. در اين پژوهش ضمن بررسي مفهوم دعا و نيايش و ضرورت آن، اشعار » الهي نامه، اسرارنامه، منطق الطّير، مصيبت نامه « نيايشي در مثنوي هاي عطّار استخراج شده و به بررسي جهان بيني عطّار و رابطه اش با خدا، نيز تقسيم بندي اشعار از نظر بنمايه هاي مفهومي نيايش و موارد مشابه آن در صحيفه سجاديه و...مورد بررسي قرار گرفته است. عطّار شاعر عارفي است كه نيايش هايش ويژگي عارفانه خاصي دارند و اسرار دعا و نيايش را با زباني ساده و صميمي و گاه با بيپروايي خاصي از زبان و يا شخصيت حكايت هايش بيان ميكند.

this article has no abstract