سير و سلوك عرفاني در دستگاه فكري عطار و سهروردي (باتكيه برمنطق الطير، مصيبت نامه و مونس العشاق)

عطار و سهروردي دو انديشمند ،يكي درحوزه ي عرفان وديگري درعرصه ي فلسفه ،درباب موضوع هستي شناسي وآفرينش جهان هستي ودستيابي به حقيقت ،نظراتي شبيه به هم دارند.هر دو سلوك عملي ،شهود و مكاشفه ي روحاني را، براي شناخت حقيقت لازم واصيلترين شيوه مي دانند و در مقابل، ابزارِ عقل را،در اين مسيركافي وكارآمد نمي دانند.درنظام معرفتي ايشان ،خودشناسي ومعرفت نفس ،نقش بسزايي داردواين مهم ازطريقِ تهذيب نفس وسفرهاي روحاني امكان پذيراست.اين سفر با خودشناسي آغاز و به خداشناسي ختم مي شود. مقامات و مراحل عرفانيِ عطار در مثنوي هاي «مصيبت نامه» و «منطق الطير» - جداي ازتفاوت هاي كه دردومقوله ي عشق ومعرفت مشهود است – بارساله ي «مونس العشاق» سهروردي به خوبي قابل انطباق است . درنظام هستي شناسيِ اين دو متفكر،جهان هستي ،تجلي وبازتاب آن حقيقت واحد است كه درتصويرپردازي هاي خلاقانه وخيال بافانه ي آنان درقالبِ شخصيت هايي، همچون سيمرغ ،حسن وخورشيد ممثل شده است. دراين مقاله ،ديدگاه سهروردي وعطار به طورسنجشي مورد بررسي قرارگرفته است .

this article has no abstract